contoh kerja kursus Pengajian Am STPM

Contoh Kerja Kursus Pengajian AM

1. ABSTRAK

Adat Resam Dalam Majlis Perkahwinan Masyarakat Kaum India Di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka.

      Kajian ini dijalankan dibawah tajuk, “Adat Resam dalam Majlis Perkahwinan Masyarakat India” di Taman Kelubi Damai. Kajian ini mengemukakan dua objektif. Objektif pertama kajian ialah untuk mengenalpasti jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India. Objektif yang kedua pula, mengenalpasti kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai. Kawasan kajian ini terletak kira-kira 4 km dari Bandar Jasin dan 28 km dari Bandaraya Melaka. Kajian yang digunakan ialah kajian tinjauan. Instrumen kajian yang digunakan dalam kajian ialah soal selidik dan pemerhatian. Sampel kajian ialah seramai 25 orang responden yang tinggal di Taman Kelubi Damai. Dapatan kajian menunjukkan bahawa penduduk di taman tersebut masih mengamalkan adat resam dalam majlis perkahwinan India. Kajian ini merumuskan bahawa adat resam perkahwinan masih diamalkan di sini kerana masih terdapat golongan masyarakat yang mengamalkan adat resam dari turun-temurun.

2. KANDUNGAN

Bilangan	Butiran	Muka Surat
1	Penulisan : Abstrak	1
2	Kandungan	2
3	Penghargaan	3
4	Pengenalan	4 - 10
5	Objektif Kajian	11
6	Lokasi Kajian	12 - 15
7	Metodologi Kajian	16 - 17
8	Dapatan Kajian	18 - 29
9	Rumusan / Kesimpulan	30 - 32
10	Rujukan	33 - 34
11	Lampiran	35 - 38

3. PENGHARGAAN

      Selamat sejahtera dan rasa kesyukuran saya ucapkan kepada Tuhan kerana dengan limpah kurniaNya, dapat juga saya menyiapkan kerja kursus Pengajian Am kertas 4 (900/4) penggal 2 tahun 2015 yang bertajuk, “Adat Resam dalam majlis perkahwinan masyarakat kaum India di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka” dalam masa yang telah ditetapkan oleh guru pembimbing iaitu Encik Sabaruddin Bin Ismail yang merupakan guru Pengajian Am di sekolah.

      Terlebih dahulu saya ingin merakamkan ucapan setinggi-tinggi terima kasih yang tidak terhingga kepada Tuan Haji Abdul Bari Bin Ahmad yang merupakan pengetua Sekolah Menengah Kebangsaan Datuk Bendahara, kerana telah memberi keizinan kepada saya untuk menyiapkan tugasan ini dengan sempurna dan teratur.

    Seterusnya, saya juga ingin mengucapkan ribuan terima kasih kepada guru mata pelajaran Pengajian Am saya iaitu Encik Sabaruddin Bin Ismail kerana telah banyak meluangkan masa, memberikan tunjuk ajar serta nasihat untuk membantu saya menyiapkan kajian ini, selain memberikan semangat kepada  saya untuk menjalankan tugasan ini dengan sebaik-baiknya.

      Tidak dilupakan juga ribuan terima kasih yang tidak terhingga kepada kedua-dua ibu bapa saya iaitu Encik XXX A/L XXX serta Puan XXX A/P XXX yang telah banyak berkorban untuk saya dari segi tenaga, dorongan serta dari segi kewangan untuk memastikan kerja kursus ini supaya berjalan dengan lancar.

      Akhir sekali, di sini saya juga ingin mengucapkan terima kasih kepada rakan-rakan saya serta pihak-pihak yang terlibat secara langsung ataupun secara tidak langsung dalam membantu saya menyiapkan kerja kursus Pengajian Am ini.   

  

    Semasa saya menjalankan kerja kursus Pengajian Am ini, saya telah menghadapi banyak kesukaran dan cabaran dalam menyiapkan kajian, akan tetapi dengan berkat kesabaran dan doa yang tidak putus ke hadapan Tuhan, dapat juga saya menyiapkan kerja kursus  ini dengan jayanya.

4. PENGENALAN

      Definisi “adat” menurut Kamus Dewan, adat bermaksud suatu peraturan yang diamalkan secara turun temurun di dalam masyarakat sehingga merupakan hukum dan peraturan yang harus dipatuhi. Adat juga didefinasikan sebagai suatu cara yang sudah menjadi kebiasaan. Etimologi perkataan adat adalah dari bahasa Arab “Adah” yang bererti kebiasaan atau sesuatu perbuatan yang dilakukan secara berulang-ulang lalu menjadi kebiasaan yang tetap dan dihormati orang,maka kebiasaan itu menjadi adat. Kata majmuk adat ialah adat istiadat. Apabila konsep adat dijadikan istilah Melayu perkataan ini boleh disamakan dengan kebudayaan. Konsep adat dalam kalangan masyarakat India bukan sahaja bermaksud upacara atau istiadat tetapi juga bermaksud seluruh sistem hidup seperti sistem sosial, kepercayaan dan perundangan. Adat juga dikenali sebagai aneka kelaziman dalam sesebuah negeri berdasarkan kepada keadaan dan situasi sesuatu masyarakat itu. Ringkasnya, adat adalah peraturan hidup sehari-hari. Ia merupakan gagasan kebudayaan yang terdiri daripada nilai-nilai kebudayaan, norma, kebiasaan, kelembagaan dan hukum adat yang lazim dilakukan di sesuatu daerah.

      Adat istiadat dalam masyarakat India tradisional ialah segala yang berkaitan dengan proses kehidupan manusia bermula apabila seseorang itu lahir hingga beliau meninggal dunia. Menurut Dr.Van Dijkmengatakan adat merupakan kesusilaan dan kebiasaan di semua lapangan hidup dan semua peraturan dan tingkah laku. Menurut A.J.N Richard pula menakrifkan adat sebagai “colloquially”. Adat boleh didefinisikan sebagai undang-undang, fesyen , peribadi dan tingkah laku sosial.

      Rasional kajian mengkaji adat resam masyarakat India dalam majlis perkahwinan di Taman Kelubi Damai ini dilakukan kerana, pengkaji ingin memperkenalkan semula jenis-jenis adat resam India yang semakin dilupakan oleh generasi muda. Selain itu, pengkaji juga  mahu mengenal pasti adakah masyarakat di Taman Kelubi Damai masih mengamalkan adat resam dalam majlis perkahwinanan.

1. MERISIK

      Adat merisik merupakan peringkat pertama dalam melangsungkan sebuah majlis perkahwinan masyarakat India. Dalam peringkat merisik, beberapa aspek akan diberi perhatian oleh keluarga kedua-dua belah bakal pengantin seperti faktor etnik, sub etnik, kasta dan agama. Selain itu, faktor-faktor lain seperti status ekonomi dan status sosial merangkumi aspek seperti umur, tahap pendidikan, jenis pekerjaan, etika dan moral, rupa paras dan latar belakang keluarga juga turut diambil kira. Selalunya maklumat-maklumat ini diperolehi secara langsung dari pihak yang terlibat dan juga secara tidak langsung menerusi sahabat-handai dan saudara mara. Ada kalanya orang tengah yang dipanggil “tirumana taragar” akan membantu dalam kerja-kerja merisik. Tetapi kini peranan tersebut telah diambil alih oleh ejen-ejen perkahwinan yang berdaftar.

2. KUNJUNGAN KE RUMAH PENGANTIN

      Adat ini dilakukan selepas adat merisik dilakukan. Bakal pengantin lelaki akan mengunjungi bakal pengantin perempuan untuk melihat sendiri paras rupa dan perawakan calon isterinya. Adat ini dikenali sebagai “pen paarttal” atau dalam bahasa Melayu dipanggil sebagai melihat bakal isteri. Ketika itu wakil pihak lelaki perlu datang dalam jumlah ganjil walaupun bilangan tersebut ramai. Buah tangan seperti kelapa, sirih, pinang, cendana, buah-buahan, bunyi-bunyian serta serbuk kumkum akan dibawa. Barang-barang ini dibawa sebagai tanda kedatangan mereka atas niat yang baik dan untuk mengeratkan lagi hubungan kekeluargaan. Pihak bakal pengantin perempuan akan menerima hantaran tersebut sekiranya bersetuju. Jika tidak, mereka hanya melayan orang yang datang sebagai tetamu dan tidak akan mengambil barang-barang tersebut.

      Bakal pengantin perempuan akan memakai sari dan dipertanggungjawabkan menghidang air minuman. Pada masa itu bakal pengantin lelaki berpeluang melihat pengantin perempuan dengan lebih dekat lagi. Oleh itu bakal pengantin perempuan perlu melayani para tetamu yang bertandang termasuklah bakal suami. Kemudian kunjungan ini dibalas oleh wakil perempuan. Kali ini pengantin perempuan tidak turut serta. Dalam masyarakat India, adat “pen paarttal” juga bertujuan untuk mengetahui latar belakang bakal pengantin lelaki. Adat penyesuaian bakal pengantin dikenali sebagai “Thirumanam Poruttam Paartal” dijalankan terlebih dahulu. Dalam ajaran Hindu tidak terdapat konsep perceraian. Terdapat 21 aspek perlu diambil kira untuk menentukan kesesuaian pasangan bakal pengantin dengan cara

tilikan dimanak Hindu. Diantara yang masih diamalkan oleh masyarakat Hindu iaitu ‘Tina

poruttam/Natcattira poruttam’, ‘Kana poruttam’, ‘Mahentira poruttam’, ‘Pentiikka poruttam’, ‘Yooni poruttam’, ‘Raasi poruttam’, ‘Raasiyaati paati poruttam’, ‘Vaiya poruttam’, ‘Racau poruttam’ dan ‘Veetai poruttam’.

3. IKAT JANJI

      Ikat janji atau ‘niccayam’ dilakukan selepas mendapat persetujuan kedua-dua belah pihak. Wakil lelaki akan datang ke rumah pihak perempuan dalam jumlah bilangan yang ganjil dengan membawa beberapa barangan seperti kelapa, sirih pinang, bunga-bungaan buah-buahan, cendana dan kumkum untuk diberikan kepada wakil perempuan. Sebaik sahaja sampai ke rumah bakal pengantin perempuan, bapa kedua-dua belah pihak akan berbincang mengenai perkahwinan tersebut. Sekiranya bapa salah seorang bakal pengantin telah meninggal dunia, perbincangan akan diadakan dengan saudara-mara. Sekiranya kedua-dua belah pihak pengantin bersetuju, mereka akan mengikat janji. Bakal pengantin lelaki seterusnya akan melafazkan ikat janji bagi menyatakan persetujuan untuk mengahwini bakal pengantin perempuan. Seterusnya perkahwinan tersebut akan diumumkan kepada orang ramai. Sebagai tanda ikatan, kedua-dua pengantin akan menukar sirih pinang yang dinamakan taambuulan marrutal. Kemudian mereka akan membincangkan mengenai hari perkahwinan dan tentang belanja untuk pengantin perempuan, kad jemputan dan sebagainya. Kemudian upacara “niccayam” akan dilakukan dan lazimnya akan dijalankan dengan bertukar-tukar kalungan bunga.

4. PARISAM

      Adat parisam terbahagi kepada dua iaitu “parisam biasa” atau “udan parisam”. Parisam biasa adalah pemberian hadiah yang dijalankan lebih awal daripada hari perkahwinan, manakala udan parisam adalah pemberian hadiah yang dilakukan pada hari yang sama di sebelah pagi sebelum perkahwinan dilangsungkan. Dalam masyarakat India, parisam umpama sebuah majlis pertunangan. Adat pemberian parisam akan diadakan pada hari yang telah dipersetujui oleh kedua-dua belah pihak. Pihak pengantin lelaki akan menyediakan beberapa jenis hantaran dalam jumlah ganjil. Hantaran ini perlu disediakan oleh wanita yang sudah bersuami sahaja dan mereka dipanggil ‘cumanggali’. Parisam akan dibawa ke rumah pengantin perempuan diketuai oleh bakal pengantin lelaki dengan memakai pakaian tradisional masyarakat India. Pada masa yang sama alat muzik tradisional seperti ‘naatasawaram dan meelam’ dimainkan. Pihak perempuan akan menyediakan buyung yang dikenali sebagai puurana kumbum yang diletakkan di ruang tamu. Lampu minyak yang dipanggil sebagai ‘kuttu vilakku’ diletakkan bersebelahan ‘puurana kumbum’ sebagai tanda menunjukkan kurniaan tuhan.

       Bagi memulakan adat tersebut, upacara sembahyang akan dilakukan terlebih dahulu. Kemudian bapa pengantin perempuan akan membawaparisam yang mengandungi sari dan diberi kepada anaknya. Pada masa yang sama pengantin perempuan menulis sesuatu dengan menggunakan kunyit sebagai meminta restu daripada tuhan. Setelah itu barulah pihak lelaki dan jemputan lain boleh melihat ‘puurana kumbum’ dengan lebih dekat lagi. Pada hari tersebut, bakal pengantin perempuan memakai sari parisam dan dipimpin keluar oleh seorang wanita lain ke ruang tamu. Pada masa ini beberapa orang saudara-mara boleh mengalungkan kalungan bunga pada bakal pengantin perempuan. Ini dikenali sebagai ‘orrai-maalai’ atau kalungan tunggal. Pengiring akan memberi kad jemputan kepada kedua-dua pihak pengantin. Tiga upacara penting iaitu mengunjungi rumah pengantin (pen paartal), adat ikat janji (niccayam) dan pemberian hadiah (parisam) merupakan adat yang sering dilakukan oleh masyarakat India. Namun begitu ada di kalangan mereka yang tidak lagi melakukan upacara tersebut untuk mengelakkan pembaziran.

5. SEBELUM MAJLIS PERKAHWINAN

      Sebelum majlis perkahwinan berlangsung, terdapat beberapa perkara penting yang perlu dijalankan terlebih dahulu, antaranya :

A. Kad Jemputan

Kad jemputan memainkan peranan yang penting dalam perkahwinan masyarakat India. Kad jemputan ini dibuat berdasarkan almanak Hindu. Sekiranya terdapat kesilapan, bermakna perkahwinan tidak dapat dijalankan dengan lancar. Kad jemputan yang telah dicetak disapu dengan serbuk kunyit cair sebagai lambang keharmonian. Beberapa keping kad jemputan dalam bilangan ganjil akan dibawa bersama ke kuil untuk dibawa bersembahyang (arccanai). Kad diletakkan di atas dulang bersama sirih, wang ringgit, kelapa, pinang dan sebagainya sebagai lambang kekayaan. Upacara ini dinamakan sebagai ‘paanam paaku’. Kemudian dulang akan dibawa ke rumah pengantin perempuan untuk diberi kepada pengantin lelaki dan begitulah sebaliknya. Pada masa yang sama sirih pinang akan diberikan sebagai tanda jemputan perkahwinan secara rasmi.

B. Penyediaan Thaali (Tirumaanggalyam)

Thaali atau “tirumaangalyam” merupakan lambang suci perkahwinan yang dikalungkan pada leher pengantin perempuan. Pada thaali itu diikat segumpal benang putih yang disapu dengan kunyit. Terdapat pelbagai jenis thaali yang digunakan oleh masyarakat India seperti lingath thaali, pottut thaali, tennant thaali dan sebagainya. Ini disebabkan terdapat pelbagai suku di kalangan masyarakat India. Adat penyediaan thaali ini dilakukan tujuh atau sembilan hari sebelum hari perkahwinan. Pihak lelaki akan membawa emas, cendana, kumkum, sirih pinang, kelapa dan bayaran untuk pembuat thaali. Ini adalah untuk memastikan tukang thaali mengetahui hari yang sesuai untuk membuat thaali. Tiga hari sebelum perkahwinan, thaali akan diambil dan diletakkan di tempat sembahyang atas suruhan pembuat thaali. Pihak pengantin adalah dilarang untuk menawar perkhidmatan yang dilakukan oleh pembuat thaali. Selepas itu upacara sembahyang dilakukan dan ini dinamakan sebagai “thaalippadaiyal”. Dalam upacara itu bubur manis dan nasi manis disediakan termasuklah dhoti dan sari untuk pasangan pengantin. Secara umumnya thaali tidak diwajibkan diperbuat daripada emas. Ini kerana thaali masih boleh dibuat daripada kunyit yang dikatakan lebih selamat dan tidak dicuri orang.

6. MUKUURTTA KAAL

      Adat ini dilakukan lima hari sebelum hari perkahwinan dilangsungkan. Adat “mukuurtta kaal” ini diadakan pada hari yang baik mengikut firasat masyarakat India. Untuk menjalankan adat tersebut sebatang pokok yang masih muda dan lurus akan ditebang untuk dijadikan ‘mukuurtta kaal’. Batang pokok tersebut berukuran dua atau tiga meter dan mempunyai lilitan batang antara 20 hingga 30 sentimeter. Adat mendirikan mukuurtta kaal adalah sebagai menandakan perkahwinan akan dilangsungkan di rumah tersebut. Bahan-bahan lazim seperti sirih pinang, kumkum, kunyit dan sebagainya akan disediakan. Ahli-ahli keluarga pengantin akan bermohon pada Tuhan supaya perkahwinan dapat dilangsungkan tanpa gangguan. Batang kayu diambil dan dibersihkan serta dibuang kulitnya. Lima orang perempuan yang sudah berkahwin akan menyapukan kunyit cair dan kumkum pada batang kayu tersebut dari pangkal hingga hujung. Kemudian hujung kayu diikat dengan daun ara atau mangga menggunakan kain bewarna merah. Kayu akan dipacak sedalam setengah meter dan bahan-bahan tadi akan dimasukkan ke dalam lubang tersebut sebagai lambang kekayaan. Kemudian upacara sembahyang dilakukan oleh pengantin beserta limaorang perempuan tersebut. Sebanyak sembilan jenis bijirin ditabur pada batang kayu dan lampu minyak dinyalakan. Pada masa yang sama pengantin berikrar akan menjaga alam sekitar sebagai lambang persahabatan dengan alam sekitar. Kebiasaannya adat mendirikan mukuurtta kaal dilakukan di rumah pengantin lelaki. “Thirumanam” bermaksud penyatuan atau ikatan suci melalui perkahwinan antara pasangan suami isteri agar kekal hingga ke akhir hayat.

      Terdapat tiga jenis perkahwinan dalam masyarakat India iaitu ‘Vaitikat Thairumanam’, ‘Tamil Thairumanam’ dan ‘Diya Thairumanam’ yang mana perkahwinan ini dijalankan adalah berlandaskan aspek suku kaum. Majlis perkahwinan dimulakan dengan upacara niccayam (ikat janji) dengan memberi hadiah seperti pakaian dan lain-lain. Kad undangan disapu dengan air kunyit dibawa ke kuil dalam jumlah ganjil sebagai tanda rasmi undangan perkahwinan. Upacara “Kanggenam” iaitu menanam sebatang pokok yang lurus dan disapu dengan serbuk kunyit tiga hari sebelum hari perkahwinan dilangsungkan. Pengantin lelaki tidak dibenarkan keluar selama tiga hari sebelum hari majlis perkahwinan.

7. MAJLIS PERKAHWINAN

      Upacara perkahwinan dilakukan oleh pedanda dengan berdoa supaya pengantin hidup bahagia hingga hingga akhir hayat. Pedanda akan menabur sembilan jenis bijirin setelah selesai acara menyarung cincin. Pengantin lelaki akan mengalungkan thaali yang diperbuat daripada benang yang disapu dengan kunyit dan hujungnya diikat dengan seketul kunyit kepada pengantin perempuan hingga aras dada. Kedua mempelai memberi hormat kepada ibu bapa atau mertua dengan menukar dulang berisi buah-buahan dan menyapu debu suci pada dahi pengantin. Antara adat yang dilakukan untuk menghormati dan mendapat restu termasuklah menyerah sebiji kelapa yang dilubangkan pada bahagian atasnya, menuang air susu ke dalamnya, memberi sirih, mencium tapak kaki ibu bapa (membasuh kaki ibu bapa), memberi hadiah dhoti (bapa mertua) serta sari (ibu mertua) dan wang. Biasanya pasangan pengantin akan bertukar-tukar kalungan bunga sebanyak tiga kali dan berkongsi minum air susu bercampur pisang di dalam sebiji gelas. Upacara ini menandakan pasangan ini secara rasmi telah menjadi suami isteri. Beberapa faktor penting yang diambil kira sebelum upacara perkahwinan dilangsungkan untuk mendapat kebahagiaan hidup, antaranya seperti masa yang baik untuk melangsungkan perkahwinan, pengertian thaali,valatu kal, pemberian manisan, hadiah, penghormatan kepada pengantin lelaki, simbol pokok pisang, jamuan perkahwinan dan meroboh khemah perkahwinan.

8. SELEPAS MAJLIS PERKAHWINAN

      Terdapat beberapa adat yang dijalankan oleh masyarakat India selepas berlangsungnya sesuatu majlis perkahwinan. Antara adat tersebut ialah pengantin perempuan dikehendaki pergi ke rumah pengantin lelaki sebagai menghormati suami selepas mereka disahkan sebagai pasangan suami isteri. Kemudian pengantin lelaki pula dikehendaki pergi ke rumah pengantin perempuan selama tiga hari. Pada masa itu ibu bapa mertua akan menghormati kedua-dua pengantin dengan mengadakan jamuan. Pada hari ketiga selepas perkahwinan, khemah yang dipasang untuk majlis perkahwinan lazimnya akan dirobohkan. Sebelum khemah dirobohkan, ayam akan disembelih sebagai tanda menunjukkan tamatnya upacara perkahwinan. Namun amalan tersebut tidak lagi dilakukan pada masa kini. Hanya jamuan ringan sahaja yang diberikan kepada mereka yang merobohkan khemah perkahwinan. Jamuan perkahwinan tidak ketinggalan diadakan selepas upacara perkahwinan dijalankan. Sekiranya perkahwinan dilakukan di kuil, sayur-sayuran akan dihidangkan kepada para tetamu. Sekiranya jamuan diadakan di dewan, makanan selain dari sayur-sayuran dihidangkan, kecuali daging kerana daging amat dilarang dalam agama Hindu. Jamuan tersebut akan turut disertai oleh saudara mara serta sahabat handai.

5. OBJEKTIF KAJIAN

Objektif kajian ini adalah untuk :

1. Mengenalpasti jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka.

2. Mengenalpasti kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka.

6. LOKASI KAJIAN

Dalam membuat kajian, kawasan kajian adalah satu elemen yang sangat penting. Kawasan kajian ini adalah berfokus di Taman Kelubi Damai yang mengamalkan adat resam perkahwinan dalam kalangan masyarakat India. Kawasan ini terletak kira-kira diantara 3 km dari Bandar Jasin dan 25 km atau 35 minit daripada  Bandaraya Melaka. Infrastrukur yang baik membolehkan kenderaan darat seperti motosikal, kereta, van dan lori boleh memasuki kawasan perumahan taman ini.

PETA 1

 Peta 1 : Peta Negeri Melaka (Sumber : Laman Peta Google)

PETA 2

Peta 2 : Peta Daerah Jasin (Sumber : Laman Peta Google)

PETA 3

Peta 3 : Peta Kawasan Taman Kelubi Damai (Sumber : Laman Peta Google)

Gambar Kawasan Perumahan Taman Kelubi Damai

7. METEDOLOGI KAJIAN

                                                                                                                                                              
       Bahagian ini membincangkan reka bentuk kajian, sampel kajian, instrumen kajian, cara pengumpulan data dan cara analisis data.

7.1.1 Reka Bentuk Kajian

     Kajian ini berbentuk kajian tinjauan. Kajian tinjauan ialah kaedah mengumpul maklumat dengan bertanyakan satu set soalan kepada satu sampel individu yang dipilih daripada populasi penduduk yang hendak dikaji. Kajian ini bertujuan untuk melihat sejauh manakah perlaksanaan adat perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai.

7.1.2 Sampel Kajian

   Pemilihan sampel untuk kajian ini dilakukan secara rawak mudah yang melibatkan 25 orang penduduk di kawasan perumahan Taman Kelubi Damai. Bilangan sampel bersesuaian dengan kajian kuantitatif yang memerlukan bilangan sampel yang besar untuk mewakili populasi yang ingin dikaji.

7.2.1 Instrumen Kajian

     Instrumen kajian yang digunakan semasa menjalankan kajian ini ialah borang soal selidik.

7.2.2 Pemerhatian

     Pengkaji menyediakan borang pemerhatian untuk memerhati dan menganalisis bilangan penduduk Taman Kelubi Damai mengikut jantina dan kelas umur.

7.2.3 Soal Selidik

    Pengkaji menggunakan instrumen soal selidik yang dibina menggunakan (keep it short and simple) iaitu mengemukakan soalan yang ringkas dan mudah difahami oleh responden. Borang soal selidik ini mengandungi 2 bahagian iaitu mengenalpasti jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India dan mengenalpasti kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India. Soalan borang soal selidik merupakan soalan tertutup dan menggunakan skala biasa berserta skala linkert.

7.2.4 Temu Bual Secara Tidak Formal

    Pengkaji menyediakan 23 soalan yang berkaitan dengan jenis-jenis adat resam dan kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India yang dilaksanakan oleh masyarakat India untuk mendapatkan maklumat daripada responden.

7.3 Cara Pengumpulan Data

     Data dan maklumat untuk kajian ini dikumpul menggunakan pelbagai cara seperti dokumentasi, soal selidik dan temu bual secara tidak langsung. Pengkaji mempersembahkan data dalam bentuk jadual statistik, graf dan carta pai.

8. DAPATAN KAJIAN

Bahagian ini menerangkan keputusan analisis data berdasarkan tindak balas responden  terhadap soal selidik yang telah dijalankan berkaitan tentang jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India dan kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka.

8.1 Demografi Responden

Jadual 1 berikut menunjukkan peratus  bilangan responden yang disoal selidik mengikut umur. 

Jadual 1: Demografi Responden Mengikut Umur.

Umur	Bilangan ( responden)	Peratus (%)
20 - 30	6	24%
31 - 40	4	16%
41 - 50	7	28%
51 - 60	8	32%
Peratus kajian tentang adat perkahwinan di Taman Kelubi Damai berdasarkan Umur. Responden yang berumur antara 20 hingga 30 tahun adalah seramai 6 orang bersamaan 24%. Bagi responden yang berumur 31 hingga 40 tahun pula adalah seramai 4 orang bersamaan 16%. Responden yang berumur 41 hingga 50 tahun adalah seramai 7 orang bersamaan 28%. Akhir sekali, responden yang berumur 51 hingga 61 tahun adalah seramai 8 orang bersamaan 32%. Jadual 2 berikut menunjukkan peratus bilangan responden berdasarkan tempoh mereka menetap di Taman Kelubi Damai. Jadual 2 : Demografi Peratus Bilangan Responden Berdasarkan Tempoh Mereka Menetap Di Taman Kelubi Damai.  Tempoh Menetap Bilangan ( responden) Peratus (%) Kurang dari 1 tahun 1 4% 1 – 5 tahun 14 56% 6 – 6 tahun 10 40%

Peratus kajian tentang adat Perkahwinan di Taman Kelubi Damai berdasarkan tempoh responden menetap.

Bilangan responden yang menetap kurang dari satu 1 tahun di Taman Kelubi Damai iaitu kawasan kajian ialah seramai seorang bersamaan 4%. Bilangan responden yang menetap di kawasan kajian antara 1 hingga 5 tahun ialah seramai 14 orang bersamaan 56%. Akhir sekali, bilangan responden yang menetap di kawasan kajian selama 6 hingga 10 tahun adalah seramai 10 orang bersamaan 40%. 

Jadul 3 berikut menunjukkan peratus bilangan responden yang disoal selidik mengikut pekerjaan mereka.

Jadual 3 : Demografi Peratus Bilangan Responden Berdasarkan Pekerjaan.

Pekerjaan	Bilangan ( responden)	Peratus (%)
Ya ( bekerja)	15	60%
Tidak ( suri rumah)	10	40%

Peratus kajian tentang adat Perkahwinan di Taman Kelubi Damai berdasarkan tahap pekerjaan responden.

Bilangan responden yang mempunyai pekerjaan adalah seramai 15 orang bersamaan 60%. Juga, bilangan responden yang tidak memilki pekerjaan atau suri rumah adalah seramai 10 orang bersamaan 40%. Responden yang dipilih untuk menjalankan kajian ini mempunyai pekerjaan yang berbagai jenis. Antaranya ialah, kakitangan kerajaan dan pekerja swasta.

Jadual 4 berikut menunjukkan bilangan peratus jumlah ahli dalam keluarga responden.

Jadual 1: Demografi Peratus Bilangan Jumlah Ahli Dalam Keluarga Responden

Jumlah Ahli Dalam Keluarga Responden	Bilangan ( responden)	Peratus (%)
1 - 5	14	56%
6 - 10	11	44%

Peratus kajian tentang adat Perkahwinan di Taman Kelubi Damai berdasarkan jumlah ahli dalam keluarga responden.

Bilangan responden yang mempunyai ahli keluarga antara 1 hingga 5 adalah seramai 14 orang bersamaan 56%. Seterusnya, bilangan responden yang mempunyai ahli keluarga antara 6 hingga 10 adalah seramai 11 orang bersamaan 44%. Responden yang dipilih secara rawak untuk menjalankan kajian ini mempunyai jumlah ahli keluarga masing-masing yang berbeza.

Jadual 5 berikut menunjukkan status perkahwinan responden.

Jadual 5 : Demografi Peratus Bilangan Responden Mengikut Status Perkahwinan.

Status Perkahwinan	Bilangan ( responden)	Peratus (%)
Sudah Berkahwin	25	100
Belum Berkahwin	-	0

Peratus kajian tentang adat Perkahwinan di Taman Kelubi Damai berdasarkan status

perkahwinan responden.

Bilangan responden yang sudah berkahwin adalah 25 orang bersamaan 100%. Kesemua responden kajian ini sudah berumahtangga. Pengkaji memilih mereka yang sudah berumahtangga kerana boleh memperoleh maklumat kajian dengan lebih terperinci mengenai adat perkahwinan serta dapat membuat kaedah temubual tidak formal dengan mereka.

Jadual 6 : Jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin, Melaka.

Jenis –  jenis adat resam dalam majlis perkahwinan India	Ya / Bersetuju		Tidak / Tidak Bersetuju
	Bilangan Responden	Peratus	Bilangan Responden	Peratus
1.Bakal pengantin lelaki membawa hantaran seperti sirih dan pinang semasa mengunjungi rumah bakal pengantin perempuan.	25	100	0	0
2.Wakil pengantin lelaki membawa hantaran dalam jumlah bilangan yang ganjil semasa menghadiri upacara ikat janji atau ‘niccayam’.	25	100	0	0
3.Bertukar-tukar kalungan malai di antara kedua-kedua bakal pengantin dalam upacara ‘niccayam’.	20	80	5	20
4. Memainkan alat muzik tradisional seperti ‘nataswaram’ dan ‘melam’ dalam upacara ‘parisam’.	5	20	20	80
5. Pihak pengantin lelaki memberi kumkum,sirih dan pinang kepada pembuat ‘thaali’.	25	100	0	0

Jadual di atas menunjukkan jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India yang masih diamalkan oleh penduduk di Tamank Kelubi Damai. Berdasarkan pemerhatian yang dijalankan oleh pengkaji mendapati penglibatan masyarakat dalam majlis perkahwinan mampu mengeratkan hubungan silaturahim antara saudara-mara mereka justeru dapat menjayakan sebuah majlis perkahwinan.

      Seterusnya, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik, didapati bahawa penduduk Taman Kelubi Damai masih mengamalkan segala jenis adat resam dalam melangsungkan sebuah majlis perkahwinan. Sebagai contoh, kesemua 25 responden bersetuju bahawa bakal pengantin lelaki perlu membawa hantaran seperti sirih, pinang, dan buah-buahan semasa mengunjungi rumah bakal pengantin perempuan buat pertama kali. Adat resam ini diamalkan sejak zaman nenek moyang lagi kerana adat ini dianggap dapat melahirkan hubungan baik antara kedua-dua belah bakal pengantin. Pernyataan ini mendapat tanda setuju kesemua responden dengan kadar peratus 100.

      Selain itu, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik oleh pengkaji di Taman Kelubi Damai, didapati bahawa kesemua responden menyetujui dengan pernyataan wakil pengantin lelaki perlu membawa hantaran dalam jumlah bilangan yang ganjil semasa menghadiri upacara ikat janji atau dikenali sebagai “niccayam”. Pernyataan ini mendapat tanda setuju kesemua responden dengan kadar peratus 100. Adat resam ini membawa maksud bahawa kesemua rancangan dan majlis perkahwinan akan berjalan lancar jika ianya diamalkan.

      Di samping itu, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik di Taman Kelubi Damai, didapati bahawa seramai 20 responden bersamaan 80 peratus dari penduduk kawasan kajian bersetuju dengan pernyataan bertukar-tukar kalungan ‘malai’ di antara kedua-dua bakal pengantin itu penting dalam upacara “niccayam”. Manakala, seramai 5 responden bersamaan 20 peratus tidak bersetuju dengan pernyataan ini kerana mereka berasa bahawa pertukaran kalungan ‘malai’ dapat dilakukan dalam majlis perkahwinan. Pertukarang kalungan ‘malai’ membawa maksud kedua-dua bakal pengantin sudah bersetuju untuk menjadi pasangan masing-masing.

      Selain itu, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik di kawasan kajian, didapati bahawa seramai 17 orang responden bersamaan 68 peratus tidak bersetuju dangan pernyataan memainkan alat muzik tradisional seperti ‘nataswaram’ dan ‘melam’ dalam upacara  “parisam” sebagai satu aktiviti yang wajib untuk dilakukan. Manakala hanya 8 orang responden bersamaan 32 peratus bersetuju dengan pernyataan ini. Adat resam memainkan alat muzik semasa upacara “parisam” tidak begitu diberi keutamaan kerana  ianya banyak melibatkan perbelanjaan. Jadi, hanya masyarakat yang terdiri daripada golongan sederhana kaya dan senang sahaja akan melakukannya dalam majlis perkahwinan keluarga mereka. Ramai responden berpendapat bahawa masyarakat India dapat mengurangkan perbelanjaan sekiranya mereka tidak memainkan alat muzik semasa mengadakan upacara “parisam”.

      Seterusnya, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui dapatan soal selidik di Taman Kelubi Damai, didapati bahawa kesemua 25 orang responden bersetuju dengan pernyataan pihak pengantin lelaki boleh memberi kumkum, sirih, dan pinang kepada pembuat ‘thaali’. Pernyataan ini mendapat tanda setuju daripada kesemua responden dengan kadar peratus 100. Adat resam ini diamalkan sejak dulu lagi dalam kalangan nenek moyang masyarakat India kerana perlakuan ini dianggap sebagai tanda hormat dan berterima kasih kepada pembuat ‘thaali’ kerana beliau telah melakukan satu kerja yang mulia dengan membantu menyatukan dua insan dalam alam perkahwinan.

      Secara keseluruhanya, pengkaji mendapati semua adat dalam majlis perkahwinan masih diamalkan oleh masyarakat di Taman Kelubi Damai dan objektif pengkaji tercapai untuk memperkenalkan semula adat perkahwinan. Pegangan masyarakat India terhadap adat resam dalam majlis perkahwinan masih utuh lagi bagi mewarisi adat yang dilakukan sejak turun temurun.

Jadual 7 : Kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India.

Kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan India	Tidak Penting		Penting		Sangat Penting
	Bilangan (responden)	Peratus (%)	Bilangan (responden)	Peratus (%)	Bilangan (responden)	Peratus (%)
1.Bakal pengantin lelaki mengunjungi rumah bakal pengantin perempuan sebelum perkahwinan.	2	8	12	48	11	44
2.’Pen paarthal’ bertujuan untuk mengetahui latar belakang pakal pengantin perempuan dan bakal pengantin lelaki.	3	12	-	-	22	88
3.Menyapu serbuk kunyit atau ‘manjal’ pada kad jemputan perkahwinan.	-	-	12	48	13	52
4.Penilikan keserasian atau ‘thirumanam poruttam paarthal’ penting untuk dilakukan sebelum perkahwinan.	2	8	6	24	17	68
5.Masa baik ditilik sebelum mengadakan majlis perkahwinan.	-	-	-	-	25	100

Jadual di atas menunjukkan kepentingan amalan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai. Berdasarkan pemerhatian yang dilakukan oleh pengkaji, didapati bahawa kesemua adat resam mempunyai keistimewaan dan kepentingannya masing-masing. Daripada temu bual secara tidak formal dengan beberapa penduduk dan responden kajian, didapati bahawa mereka amat gembira dan senang hati semasa menganjurkan dan mengadakan upacara-upacara keagamaan perkahwinan.

      Seterusnya, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik oleh pengkaji, mendapati bahawa seramai 23 bersamaan 92 peratus bersetuju dengan pernyataan pengantin lelaki perlu mengunjungi rumah pengantin perempuan sebelum majlis perkahwinan walau sekalipun. Daripada temu bual secara tidak formal dengan penduduk di Taman Kelubi Damai, didapati bahawa kebanyakkan berpendapat bahawa pasangan bakal pengantin perlu mengenali satu sama lain agar mereka dapat memahami satu sama lain dengan lebih baik dan ianya akan merapatkan lagi perhubungan mereka kelak. Namun, sebilangan responden tidak begitu bersetuju dengan pernyataan ini disebabkan mereka berpendapat pasangan bakal pengantin boleh mengenali antara satu sama lain selepas perkahwinan dilangsungkan.

      Berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik, pengkaji mendapati bahawa adat resam “pen paarthal” atau dikenali sebagai berjumpa bakal pengantin adalah bertujuan untuk mengenali latar belakang bakal pengantin perempuan. Seramai 22 orang responden bersamaan 88 peratus bersetuju dengan pernyataan ini manakala seramai 3 orang responden bersamaan 12 peratus  tidak begitu bersetuju dengan pernyataan ini. Daripada temu bual secara tidak rasmi dengan sekumpulan penduduk kawasan kajian, pengkaji mendapati bahawa ramai yang berpendapat upacara ‘pen paarthal’ membantu rombongan pengantin lelaki untuk lebih mengenali keluarga serta latar belakang seseorang bakal pengantin itu. Jadi, upacara ini masih diamalkan hingga hari ini oleh penduduk Taman Kelubi Damai demi mencari bakal pengantin perempuan yang soleha.

      Selain itu, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik pengkaji mendapati bahawa adat resam menyapu serbuk kunyit atau “manjal” pada permukaan kad jemputan perkahwinan itu penting untuk dilakukan dalam majlis perkahwinan masyarakat India.

        Seramai 25 orang responden iaitu bersamaan 100 peratus bersetuju bahawa amalan ini dilakukan kerana ianya tanda perasaan bahagia dan keamanan serta keindahan. Jadi, penyapuan serbuk kunyit pada permukaan kad perkahwinan menunjukkan sesebuah majlis perkahwinan itu akan berjalan lancar dan pasangan pengantin akan sentiasa bersama hingga akhir hayat.

      Di samping itu, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik oleh pengkaji, didapati bahawa upacara penilikan keserasian kedua-dua bakal pengantin atau dikenali sebagai “thirumanam poruttam paarthal” itu sangat penting. Hampir kesemua responden bersetuju dengan pernyataan ini. Seramai 17 orang responden bersamaan 68 peratus sangat bersetuju dan 6 orang responden bersetuju dan 2 orang responden tidak begitu bersetuju dengan pernyataan ini. Daripada temu bual tidak formal dengan beberapa penduduk Taman Kelubi Damai, didapat bahawa ramai yang berpendapat penilikan keserasian kedua-dua bakal pengantin sangat penting untuk memastikan rumahtangga mereka tidak menghadapi sebarang masalah kelak. Penilikan keserasian ini dilakukan untuk mengetahui kefahaman bakal pengantin dalam alam perkahwinan mereka kelak.

      Justeru, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui soal selidik di kawasan kajian, didapati bahawa kesemua 25 orang responden bersetuju dengan pernyataan masa baik ditilik sebelum majlis perkahwinan diadakan adalah sangat penting. Masa baik ditilik sebelum melangsungkan sebuah majlis perkahwinan adalah bertujuan untuk memastikan tiada perkara yang tidak diingini atau buruk berlaku semasa majlis perkahwinan dijalankan. Ianya juga dilakukan untuk memastikan alam perkahwinan bakal pengantin penuh dengan kebahagiaan dan kegembiraan sepanjang hayat.

      Akhir sekali, berdasarkan penilaian yang dibuat melalui dapatan soal selidik, kesemua responden bersetuju dengan pernyataan segala adat resam perlu dikekalkan dalam majlis perkahwinan agar dikenali generasi akan datang. Adat resam juga perlu dikekalkan agar identity bangsa terjamin dan dijaga sepanjang masa.

9.A. RUMUSAN

      Kajian ini mengemukakan data bagi memenuhi objektif kajian. Bahagian ini akan merumuskan hasil dapatan kajian.

9.1 Jenis-jenis adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin.

      Dapatan kajian menunjukkan bahawa kebanyakkan penduduk di Taman Kelubi Damai masih mengamalkan semua jenis-jenis adat perkahwinan dalam majlis perkahwinan masyarakat India. Antara adat yang masih diamalkan adalah adat merisik, meminang, bertunang, ikat janji, parisam, dan mukuurtta kaal. Adat ini masih diamalkan walaupun sudah bertahun-tahun diwarisi oleh masyarakat India.

9.2 Kepentingan mengekalkan adat resam dalam majlis perkahwinan masyarakat India di Taman Kelubi Damai, Jasin.

      Dapatan kajian juga mendapati bahawa penduduk di Taman Kelubi Damai ini memperoleh pelbagai faedah dan kesan positif melalui amalan adat resam perkahwinan yang mereka amalkan. Menurut soal selidik yang telah dijalankan, masyarakat berpendapat bahawa perkahwinan secara sederhana akan mengurangkan pembaziran serta kos perkahwinan. Pembaziran berlaku apabila sesuatu majlis perkahwinan diadakan secara besar-besaran yang mana boleh menelan perbelanjaan sehingga berpuluhan ribu. Contohnya, ramai penduduk Taman Kelubi Damai tidak begitu bersetuju dengan pernyataan penyediaan alat-alat muzik seperti ‘nataswaram’ dan ‘melam’ itu wajib untuk dimainkan semasa upacara ‘parisam’.

      Seterusnya, penduduk Taman Kelubi Damai juga bersetuju bahawa pelbagai jenis adat resam perlu dilalui sebelum mengadakan sesuatu majlis perkahwinan. Pertama sekali, ibu bapa si lelaki perlu berjumpa dengan ibu bapa si perempuan untuk menanyakan pendapat mereka dan persetujuan mereka terhadap perkahwinan ini. Sekiranya, ibu bapa si perempuan bersetuju dan ibu bapa si lelaki berkenaan dengan pilihan anak lelaki mereka, maka mereka boleh mengadakan perbincangan antara keluarga bagi membincangkan tarikh pertunangan dan perkahwinan yang akan diadakan. Semasa majlis pertunangan diadakan, keluarga kedua-dua belah pengantin akan membincang mengenai perbelanjaan majlis perkahwinan dan penghantaran dulang yang digelar ‘seer’.

      Bukan itu sahaja, kebanyakan penduduk Taman Kelubi Damai yang dipilh menjadi responden kajian ini, bersetuju bahawa ‘thirumanam poruttam paarthal’ atau dikenali sebagai penilikan keserasian bakal pengantin  itu perlu dan wajib untuk dilakukan sebelum majlis pekahwinan. Ini adalah kerana keserasaian antara kedua-dua pengantin itu penting untuk memastikan alam perkahwinan mereka kelak bahagia dan sentiasa harmoni. Penilikan keserasian pengantin juga bertujuan untuk memastikan hubungan suami isteri mereka kekal hingga ke akhir hayat.

      Selain itu, kebanyakkan responden bersetuju dengan pernyataan mengadakan perkahwinan sederhana bagi mengurangkan beban keluarga kedua-dua pengantin. Responden juga berpendapat bahawa segala perbelanjaan majlis perkahwinan perlu dikongsi oleh kedua-dua belah keluarga pengantin bagi memudahkan majlis perkahwinan berjalan lancar. Akhir sekali, kebanyakkan responden berpendapat  majlis perkahwinan perlu diadakan secara kecil-kecilan untuk mengelak pembaziran tetapi cukup hanya majlis kecil yang penuh bermakna kerana majlis perkahwinan hanya sekali seumur hidup bagi yang kurang berkemampuan.

9.B. KESIMPULAN

      Hasil daripada kajian, didapati masyarakat India di Taman Kelubi Damai berada di tahap yang sempurna dan teratur dari segi amalan yang dijalankan semasa majlis perkahwinan di taman ini. Kebanyakkan penduduk yang berbangsa India di kawasan perumahan ini, memberi keutamaan kepada segala adat resam semasa melangsungkan majlis perkahwinan.

       Kepentingan utama pengamalan adat resam dalam majlis perkahwinan India adalah bagi mewarisi adat yang diamalkan sejak dahulu lagi. Hal ini kerana, penduduk Taman Kelubi Damai mempunyai pelbagai adat dalam sesebuah perkahwinan yang dijalankan. Jika generasi muda zaman sekarang mengamalkan segala adat resam yang telah menjadi kebiasaan nenek moyang mereka, maka adat resam masyarakat India dapat dikekalkan sampai bila-bila.

10. RUJUKAN

Cikgu karthik(2015).cikgukarthik.blogspot.Dicapai pada Februari 28,2015 , dari

http://cikgukarthik.blogspot.com/2015/01/kerja-kursus-pengajian-am-2015.html

Wikipedia(2012).wikipedia.org.Dicapai pada Mac,17,2015 , dari

http://ms.wikipedia.org/wiki/Adat

Sejarah-history(2010).blogspot.com.Dicapai pada Februari 28,2015 , dari

http://sejarah-history.blogspot.com/2010/09/definisi-adat.html

Adat Dalam  Masyarakat Malaysia Dan Kepentingannya.Dicapai pada Mac 12,2015 , dari

https://zanas.wordpress.com/pembinaan-bangsa-dan-negara-malaysia-yang-berdaulat/adat-dalam-masyarakat-malaysia-dan-kepentinganya/

Adat Perkahwinan Kaum India Di Malaysia.Dicapai pada Mac 12,2015 , dari

http://www.academia.edu/8240170/ADAT_PERKAHWINAN_KAUM_INDIA_DI_MALAYSIA

Masyarakat India.Dicapai pada Mac 23,2015 , dari

http://www.jkkn.gov.my/ms/masyarakat-india-0

Perkahwinan Hindu.Dicapai pada April 1,2015 , dari

http://ms.wikipedia.org/wiki/Perkahwinan_Hindu

Siri Adat dan Budaya Kaum Utama Malaysia.Dicapai pada April 2,2015 , dari

http://maruwiah.com/2012/07/10/siri-adat-dan-budaya-kaum-utama-malaysia/#jp-carousel-2740

Maruwiah Ahmat, Siri Adat Dan Budaya Kaum Utama : India,Penerbit GOODWILL PUBLICATIONS (001671150-P),2013,hlm 34

11. LAMPIRAN

#sertakan gambar-gambar yang berkaitan dengan tajuk anda sebagai bukti anda membuat kerja kursus ini! 

contoh abstrak, isi kandungan, penghargaan kerja kursus pengajian am

PENGLIBARAN PELAJAR-PELAJAR PEREMPUAN TINGKATAN 6 DI SMK PEKAN BARU,83600, SEMERAH, BATU PAHAT, JOHOR TERHADAP PERNIAGAAN DALAM TALIAN.

ABSTRAK.

Kajian ini bertajuk ‘Penglibatan Pelajar-Pelajar Perempuan Tingkatan 6  di SMK Pekan Baru ,63600,Semerah,Batu Pahat ,Johor Terhadap Perniagaan Dalam Talian’. Objektif kajian adalah untuk mengenal pasti faktor-faktor yang menarik  dan mengkaji kepentinganya kepada pelajar ini.   Kawasan Pekan Baru, Parit Yusof dipilih sebagai lokasi kerana sekolah terletak di sini.  Kaedah kajian adalah melalui pemerhatian, temu bual, soal selidik dan rujukan. Seramai 30 orang pelajar Tingkatan Lima di sekolah ini dilibatkan sebagai responden. Data kajian berbentuk Skala Likert dianalisis menggunakan kaedah statistik deskriptif dan dipersembahkan ke bentuk grafik. Dapatan kajian menunjukkan  sumber rujukan yang banyak, sudut berinformasi dan suasana kondusif serta alat penghawa dingin, sebagai faktor menarik pelajar ke perpustakaan.  Dapatan juga menunjukkan faktor pusat gedung ilmu, suasana tenang serta memanfaatkan masa sebagai faktor kepentingan. Kesimpulannya, faktor dominan menarik pelajar ialah kepelbagaian bahan bacaan dan faktor kepentingan dominan ialah pusat gedung ilmu,   pelbagai jenis bahan dan memanfaatkan masa lapang. Diharap perpustakaan ini  dapat   dimanfaatkan semua pelajar.

i

ISI KANDUNGAN.

BIL.	BUTIRAN	MUKA SURAT
	ABSTRAK	i
	KANDUNGAN	ii
	PENGHARGAAN	iii-iv
1	PENGENALAN	1-3
2	OBJEKTIF KAJIAN	4
3	LOKASI KAJIAN	5-8
4	METODOLOGI KAJIAN	9-13
5	DAPATAN KAJIAN DAN PERBINCANGAN 5.1 Demografi Kajian 5.2 Faktor–Faktor Yang Menarik Pelajar Tingkatan 5 Gemar Menggunakan Kemudahan Perpustakaan 5.3 Kepentingan Kemudahan Perpustakaan Kepada Pelajar Tingkatan 5 5.4 Matrik Analisis Temubual 5.5 Matrik Analisis Pemerhatian	14 15-18 19-25                   26-32                   33-34                   35-36
6.0	KESIMPULAN	37
7.0	RUJUKAN	38
	LAMPIRAN	39-45

ii

PENGHARGAAN.

Assalamualaikum w.b.t dan Bismillahirahmanirahim.

Bersyukur kehadrat Ilahi kerana dengan limpah kurniaNya kajian bagi kerja kursus Pengajian Am yang dibuat ini telah dapat dilaksanakan, iaitu bertajuk “Persepsi Pelajar Tingkatan 5 Terhadap Kemudahan Perpustakaan Di SMK Pekan Baru Muar,83600 Semerah ,Batu Pahat,Johor”. Kerja kursus ini amat penting untuk mendapatkan keputusan yang cemerlang dalam peperiksaan Sijil Tinggi Persekolahan Malaysia (STPM). Selain itu, kerja kursus ini juga penting, iaitu merupakan syarat kepada semua pelajar tingkatan 6 untuk lulus dengan cemerlang dalam STPM.

Ribuan terima kasih diucapkan kepada Pengetua Sekolah Menengah Kebangsaan Pekan Baru Muar iaitu Puan Hajah Hanim Binti Abdullah yang merupakan individu penting yang membenarkan kajian ini dibuat oleh pelajar tingkatan 6 untuk mendapatkan maklumat bagi menyelasaikan kajian mengenai kerja kursus Pengajian Am ini. Sekalung penghargaan juga diucapkan kepada guru bagi matapelajaran Pengajian Am iaitu Puan Hajah Arba’iyah Binti Mohd. Khairan, yang telah banyak membantu dalam memulakan dan memberi penerangan kepada pengkaji untuk menjalankan kajian bagi kerja kursus ini.

Selain itu, tidak lupa juga dititipkan rasa penghargaan terhadap jasa guru matapelajaran Pengajian Am kami kerana memberi bimbingan untuk mencari maklumat kajian dan juga banyak memberi nasihat yang amat berguna untuk kerja kursus ini serta bantuan oleh guru dari semasa ke semasa samaada ketika susah mahupun senang dalam menyelesaikan kerja kursus ini. Jasa beliau akan dikenang hingga ke akhir hayat. Seterusnya, terima kasih juga kepada ibu bapa iaitu Rohaya Binti Mon dan Muda Bin Abdul Rahman, kerana memberikan sokongan dan dorongan sepanjang kerja kursus ini disiapkan. Sesungguh mereka adalah yang paling banyak berjasa untuk mendorong kearah kejayaan.

iii

Terima kasih juga kepada mereka yang membantu dari segi kewangan terutamanya pihak ibu bapa. Jasa mereka merupakan sesuatu yang bermakna dalam menyelesaikan kerja kursus ini. Tidak lupa juga kepada rakan-rakan seperjuangan iaitu Puteri Nabila Binti Mohd Suhaimi,Siti Aisyah Binti Razali dan Nurul Amira Arina Binti Sahrudin yang telah sama-sama dengan pengkaji berhempas pulas menyempurnakan kerja kursus masing-masing. Bantuan kalian dari segi informasi terkini mengenai kerja kursus ini amat perlu hargai. Budi kalian yang sanggup meluangkan masa untuk memberikan maklumat tidak akan lupakan.

Sudah semestinya tidak lupakan, terima kasih kepada pihak-pihak yang telah membantu, terutama sekali kepada responden-responden yang telah ditemu bual yang banyak memberi maklumat tentang penambahbaikan perpustakaan kepada pelajar Tingkatan 5 demi membantu menyempurnakan kajian kerja kursus Pengajian Am ini. Mereka terdiri daripada pelajar Tingkatan 5 Sekolah Menengah Kebangsaan Pekan Baru.

Antaranya ialah Nurul Nabila Binti Abd.Razak. Kepada responden lain yang tidak kemukakan di sini, juga diucapkan ribuan terima kasih atas bantuan yang diberikan. Terima kasih juga kepada pihak-pihak lain yang telah membantu secara langsung atau tidak langsung sepanjang kerja kursus ini dijalankan dan dibentangkan. Sesungguhnya jasa kalian semua amat patut untuk dihargai dan diingati.

Pentadbiran British di Burma dan Kesannya

1.0 PENGENALAN

Tajuk ini membincangkan tentang Myanmar pada zaman penjajahan British dari tahun 1824 hingga 1948 iaitu pada era kemerdekaan Myanmar. Ini mencakupi hubungan awal antara pihak Burma dan British sebelum berlakunya Perang Inggeris –Burma pertama pada 1824-1826 serta sedikit penjelasan mengenai perang tersebut.

Selain itu, tujuan kajian ini adalah untuk menghuraikan dasar-dasar yang diperkenalkan di Myanmar serta kesannya terhadap masyarakat Myanmar dari segi politik, ekonomi dan sosial. Seperti yang kita ketahui bahawa dasar-dasar yang dijalankan oleh British terbahagi kepada dua bahagian iaitu Burma Hilir dan Burma Hulu. Namun, di dalam esei ini hanya menjelaskan secara umum tentang dasar yang dijalankan yang memberikan impak yang positif da negatif kepada masyarakat Burma.
Seterusnya, perbincangan ini memberikan penekanan kepada dasar-dasar British yang dilakukan sejak mereka menguasai Burma Hilir dan Burma Hulu dari segi politik, ekonomi dan sosial serta kesan terhadap masyarakat Burma sehingga membawa kepada gerakan nasiolisme serta kemerdekaan Burma pada 1948. Di dalam penulisan ini, apa yang paling penting adalah analisis secara keseluruhan tentang pendudukan British di Burma. Di dalam analisis ini juga menjelaskan perkara yang tersirat berdasarkan kajian perpustakaan yang dijalankan mengenai polisi British di Burma sehingga menyebabkan kesan yang berpanjangan antara kaum minoriti dan majoriti.

2.0 POLISI PENTADBIRAN BRITISH DI BURMA

2.1 DASAR POLITIK

Setelah kedatangan British ke Burma, negara tersebut telah mengalami perubahan yang drastik terutamanya dalam pentadbiran iaitu bidang politik, ekonomi dan sosial. Kedatangan Pihak British ke Burma telah membawa perubahan yang besar keatas negara Burma dari satu peringkat ke peringkat lain. Hal ini kerana dasar kolonial yang dilaksanakan oleh pihak British ke atas Burma telah menyebabkan istitusi beraja telah berakhir yang menampakkan berakhirnya Dinasti Konbaung. Penghapusan Wangsa Konbaung telah memberi kesan yang besar terhadap sejarah tempatan sehingga dapat memberi kesan kepada sangha terutamanya apabila penjajah enggan mengambil alih tugas sebagai penaung agama yang sebelum ini dipegang oleh raja sehingga sangha akhirnya gagal dikawal oleh kerajaan British.

Sememangnya British sedari awal lagi ingin menguasai keseluruhan Burma demi menjaga kepentingan mereka. Persaingan British antara Perancis dan Itali menyebabkan British bertindak dengan cara menakluki dan sekaligus menguasai keseluruhan Burma. Satu persatu daerah di Burma telah jatuh ke tangan British dan akhirnya pada tahun 1885, British telah berjaya menguasai keseluruhan Burma. Malah sistem Monarki yang diamalkan oleh Ra¬ja, Hlutdaw, Wun dan myothugyi sudah tidak ada lagi. Mereka ini sudah digantikan oleh pegawai-pegawai Ing¬geris. Apabila bermulanya penguasaan British di Burma, orang Burma pula tidak dapat memahami sistem Inggeris. Sebagai akibatnya, kerjasama sangatlah sedikit dan orang Burma pula banyak menimbulkan masalah. Pentadbiran British ke atas Burma boleh kita lihat di mana terdapatnya perbezaan pentadbiran di antara bahagian Burma Hulu dan Burma Hilir.

2.1.1 BURMA SEBAGAI WILAYAH INDIA

Dari segi pentadbiran politik, selepas berjaya dalam perang pertama, British telah menyerapkan pentadbiran wilayah Rakhine dan Tanintharyi seperti strukutur pentadbiran British East India Company dengan menempatkan konsul mereka di Bengal.  Wilayah-wilayah Arakan dan Tenasserim terletak di bawah kekuasaan langsung Gabenor Jeneral di India. Oleh kerana wilayah-wilayah Burma itu dianggap sebagai pos-pos luar India, maka Arakan diletakkan di bawah pentadbiran Chittagong dalam tahun 1828. Kerajaan melantik pegawai-pegawai tadbir yang dilatih berkhidmat di India bertugas di Burma termasuklah pegawai-pegawai dari Pulau Pinang dipinjamkan untuk berkhidmat di Burma. Akibatnya pegawai-pegawai tersebut tidak memahami adat resam, bahasa dan budaya orang Burma.  Sehingga 1921, semua jawatan penting di Burma dikhaskan kepada orang Inggeris. Oleh itu, Kerajaan British telah mengambil orang-orang India menjadi pegawai-pegawai rendah bangsa Burma menentang. Hal ini memandangkan peluang kenaikan pangkat mereka terbantut. Orang Burma tidak ada wakil dalam kerajaan sehingga tahun 1922. Burma yang diletakkan di bawah Leftenan Gabenor dibantu oleh sebuah Majlis Perundangan. Tetapi ahli-ahlinya tidak mewakili kepentingan orang Burma. Corak pentadbiran itu dibuat menurut dasar-dasar Liberal dan amalan-amalan tempatan dipatuhi bila didapati sesuai. A.D. Maingy dikirim ke Tenassarim dalam bulan September pada tahun 1825 dengan perintah mentadbirkan negeri itu menurut dasar-dasar tersebut.
Perkara ini tidaklah mudah dilakukan kerana Maingy menggunakan dasar-dasar Liberal apabila amalan-amalan tempatan tidak dapat ditentukan dan perkara ini berlaku dalam banyak hal. Di bawah pemerintahan Maingy (1825-33) dan Blundell (1833-43) pemerintahan secara langsung seperti di India digunakan. Ekoran daripada itu, Parlimen British meluluskan perlembagaan Dyarchy di Burma. Perlembagaan ini telah dikuatkuasakan pada tahun 1923. Dibawah perlembagaan ini jawatan Leftenan Gabenor dinaikkan kepada Gabenor.

2.1.2 PEMBENTUKAN-PEMBENTUKAN SISTEM PENTADBIRAN BEBAS

Manakala, corak pentadbiran yang dijalankan di Pegu adalah mengikut dasar liberal seperti yang disesuaikan dengan corak-corak tempatan. Bahagian Wilayah di Burma dibahagikan kepada 5 buah daerah dengan setiap daerah dilantik seorang Pesuruhjaya Daerah yang terdiri daripada bangsa Inggeris. Daerah-daerah ini pula dipecahkan kepada bandar-bandar kecil di bawah seorang Pegawai Bandaran (Myo-oks). Setiap bandar dipecahkan menjadi sistem bulatan dengan seorang ketua sebagai penasihat. Corak pentadbiran di Pegu ini adalah mirip dengan corak pentadbiran di India. Hal ini berlaku kerana pegawai-pegawai Inggeris yang bertugas pernah berkhidmat di Benggala dan Madras.
Di Burma Utara pula, ia dibahagikan kepada 14 daerah. Sir Charles Bernard, pesuruhjaya yang pertama mengusulkan supaya pentadbiran awam dan pungutan cukai dijalankan melalui wakil-wakil tempatan dan mengikut peraturan tempatan tetapi Sir Charles Crosthwaite yang menggantikan Sir Charles Bernard lebih suka menjalankan pentadbiran ini mengikut sistem di India. Apabila British berjaya menawan Myanmar Utara, British telah melakukan beberapa perubahan besar dalam sistem pentadbiran tempatan. Perubahan yang paling ketara ialah terhapusnya sistem pemerintahan beraja (monarki). British memberi alasan bahawa tidak ada putera-putera raja yang layak ditabalkan menjadi raja. Selain pemerintahan beraja, sistem tradisional yang lain seperti Myothugyi dan Thaithugyi, Badan Hlutdaw (Majlis Tertinggi Orang-orang Bangsawan) dan Thatnabaing yang terdiri daripada sami-sami Buddha turut dimansuhkan. Kedua-dua badan tersebut merupakan badan penasihat kepada raja.  Keadaan ini memberi kesan terhadap pengaruh sangha kerana Raja merupakan ketua agama ketika itu.
Selain itu, sebahagian daripada Hlutdaw telah dilantik oleh British sebagai pegawai kerajaan yang bergaji tetap. Oleh sebab kebanyakan pegawai-pegawai dilantik oleh British, maka ini menyebabkan mereka tidak mendapat penghormatan dan kerjasama dari rakyat tempatan. Pemansuhan Thainabaing yang mempunyai pengaruh kuat terhadap raja telah dilakukan. Orang-orang Myanmar mendesak agar sistem Thainabaing dikekalkan tetapi ditolak oleh British. Sir Charles Crosthwaite telah mebuat rancangan untuk menjadikan kampung-kampung sebagai unit pentadbiran dan dengan demikian kesalahan jenayah dapat dipertanggungjawabkan kepada lingkungan kawasan itu. Perlaksanaan Majlis Kampung dikuatkuasakan berdasarkan kepada Undang-undang Kampung Myanmar 1889. Berdasarkan undang-undang ini seorang ketua kampung dilantik dan secara tidak langsung juga bertugas sebagai pegawai kerajaan. Keamanan dan kutipan cukai adalah di bawah tanggungjawab ketua dan Majlis Kampung sendiri.
Penubuhan Dewan Perundangan memperlihatkan Penglibatan mereka dalam pentadbiran benar-banar aktif pada tahun 1897 apabila jawatan Ketua Pesuruhjaya telah dinaikkan menjadi Leftenan Gabenor. Major Arthur Phayre, Gabenor Myanmar yang pertama, dibantu oleh Dewan Perundangan yang mengandungi 9 orang anggota yang dilantik. Pada tahun 1909, jumlah anggota dewan telah ditambah menjadi 15 orang. Pada tahun 1920, anggota dewan ditambah menjadi 30 orang. Golongan pedagang mempunyai wakil paling ramai. Beberapa orang Myanmar juga dipilih untuk menjadi anggota dewan ini.  Keadaan ini memperlihatkan monopoli pedagang bukan sahaja dari segi ekonomi malahan penguasaan terhadap pentadbiran dengan kebanyakan mereka mempunyai wakil yang paling tinggi di Parlimen.

2.1.3 PENGENALAN AKTA KAMPUNG 1887

British telah memperkenalkan Akta Kampung 1887 yang dibuat oleh Crosthwaite pada 28 Oktober 1887. Tujuan Akta Kampung ditubuhkan sebenarnya adalah untuk mengekalkan keamanan dan mengumpulkan hasil cukai yang dikenakan ke atas ketua dan kampung-kampung.   Akta ini juga bertujuan menjadikan  ketua kampung sebagai alat utama untuk menguasai  rakyat dengan memberikan sedikit kuasa dan sokongan  undang-undang kepada ketua kampung. Selain itu, melalui Akta Kampung 1887, British telah memperkenalkan konsep tanggungjawab  kolektif terutamanya  apabila melibatkan pembunuhan pegawai-pegawai British, tanggungjawab penduduk kampung untuk menangkis setiap serangan musuh dan kuasa pegawai daerah memindahkan individu serta  saudara-mara mereka yang dianggap subversif.    Crosthwaite telah mengakui undang-undang seperti Akta Kampung cukup berkesan untuk mengamankan daerah-daerah yang sentiasa bergolak setiap kali berlaku perubahan kerajaan di pusat seperti yang berlaku di Sagaing, Shwebo, Ava dan Hilir Chindwin.

2.1.4 PERLEMBAGAAN DYARCHY

Selain itu juga, perlembagaan Dyarchy (dua pihak yang bebas) yang telah diperkenalkan pada tahun 1921 berikutan bantahan yang keras telah  muncul dengan tiba-tiba di Burma dan perkembangan politik yang telah mengejutkan semua pihak. Semangat kebangsaan Burma telah memuncak dan mereka telah memulaukan serta membuat tuntutan untuk berkerajaan sendiri. Oleh itu, British telah memutuskan untuk meluaskan ke Burma perlembagaan Dyarchy seperti yang telah diperkenalkan ke beberapa wilayah India yang lain oleh Rang Undang-undang Kerajaan India pada tahun 1919. Jawatankuasa Pembaharuan Burma yang dipengerusikan oleh Sir Frederick Whyte telah membuat butir-butir lanjut tentang peraturan baharu. Walaupun terdapat puak-puak pelampau dalam kalangan ahli-ahli politik Burma mencela pemerintahan dua kuasa bebas sebagai tidak mencukupi, namun Burma telah menjadi sebuah wilayah Gabenor pada tahun 1923. 
Namun dalam menubuhkan sebuah wilayah Gabenor tersebut, Negara-negara Syan, Bukit Kerenni dan Tribal telah dikecualikan daripada turut serta. Hal ini dikatakan sebagai langkah pertama untuk menuju ke arah “ Kesedaran kerajaan bertanggungjawab yang progresif”.  Dalam hal ini Majlis Mesyuarat Undangan telah bertambah ahlinya menjadi 103 orang dan di antaranya 79 dipilih mengikut hak mengundi cara demokrasi, 2 orang adalah bekas pegawai dan 22 orang dilantik kerajaan telah ditugaskan kepada gabenor berserta dengan Majlis  Kerja yang terdiri daripada dua orang anggota yang menjaga Perkara-perkara Khas, dan dua orang Menteri yang bertanggungjawab kepada majlis mesyuarat undangan yang menjaga Perkara-perkara Perpindahan. Perkara-perkara Khas yang dimaksudkan ialah hal-hal pertahanan, undang-undang, keamanan dan hasil cukai. Manakala Jabatan yang boleh dipindahkan  ialah Jabatan Pelajaran, kesihatan umum, kehutanan, dan eksais. Hak untuk mengundi juga telah diberikan kepada ketua keluarga tanpa mengira jantina dan 19 tahun sebagai had umur yang paling rendah sekali.

2.2 DASAR EKONOMI

Kedatangan pihak British ke Burma jelas telah membawa perubahan kepada ekonomi Burma yang berlaku akibat dasar kolonial yang diamalkan oleh pihak penjajah British ke atas tanah jajahan mereka terutamanya Burma. Melalui perkembangan ekonomi pelbagai dasar yang telah dilakukan oleh British bagi mengaut keuntungan mereka dalam mengusai ekonomi Burma di mana perkembangan ekonomi Burma di bawah kekuasaan British telah memberi kesan kepada sistem ekonomi tradisi sehingga membawa kepada kemerosotan ekonomi tradisi masyarakat Burma. Dasar ekonomi semasa pemerintahan British di Myanmar adalah berasaskan penanaman padi, eksplotasi balak dan logam sehingga menyebabkan Myanmar terlalu bergantung kepada pasaran antarabangsa dari segi eksport dan import.  Melalui hasil pertanian, balak dan logam, Myanmar dihubungkan dengan ekonomi empayar British dan rakan niaga utamanya yang terdiri daripada India, Tanah Melayu (Negeri-Negeri Selat) dan Britain.

2.2.1 DASAR EKONOMI BEBAS

Sistem ekonomi yang diperkenalkan oleh pihak British Di Myanmar adalah dasar ekonomi byang merupakan satu dasar kolonialnya ke atas Myanmar. Dasar ekonomi bebas yang diperkenalkan oleh British dikuasai oleh kepentingan asing seperti syarikat-syarikat besar British dan juga orang India.  Contoh dalam sektor industri minyak tiga syarikat eropah iaitu Burmah Oil,British Burma Petroluem dan Burma Shell telah memonopoli hampir 98 Peratus pengeluaran minyak yang berpusat di Yenangyang dan Chauk.  Burma Corporation telah mengusai perlombongan terutamanya di Bawdwin yang terletak berhampiran Lashio yang merupakan antara pengeluar terbesar plumbun dan Perak di dunia sementera syarikat-syarikat seperti British-Burma Trading Corporation,Steel Brothers,Foucar,MacGregors dan T.D.Findlay terlibat dalam pelbagai bidang seperti pembalakan,pengilangan padi,ladang getah,kilang simen,kilang tekstil dan kilang penapis minyak. Sektor perbankan pula telah dimonopoli oleh kepentingan British,India dan China seberang laut. Dalam bidang pengangkutan sungai Irrawaddy dimonopoli oleh syarikat Irawaddy Flotilla. Syarikat-syarikat British telah mengusai kegiataan import dan eksport yang menggunakan kapal-kapal British atapun India.
Selain itu dalam sektor pertanian pihak penjajah British telah memberi tumpuan kepada penanaman padi, hal ini kerana tanaman padi dikatakan dapat memperkembangkan ekonomi British di Burma. Semasa pemerintahan British di Burma tanaman padi telah mengusai lebih 70 peratus tanah pertanian dan menjadi hasil utama yang menyumbang kepada kemakmuran ekonomi British.  Kawasan penanaman padi telah diperluaskan dari sekitar 800,000 ekar kepada 6 juta ekar hal  ini menunjukkan populasi meningkat dari 1 juta pada tahun 1885 kepada 4 juta pada tahun 1901. Antara kawasan penting yang menghasilkan padi ialah Myanmar Hulu (459 000 ekar tanah padi),Arakan(931 000 ekar),Tenasserim(1 447 000 ekar) dan delta Irawaddy(8 jua ekar) yang meliputi Henzada,Tharawaddy dan Bassien.  Akibar daripada memberi tumpuan kepada tanaman padi telah menyebabkan Myanmar berperanan sebagai keperluan beras untuk India dan Negeri-negeri Selat di samping menjadi sasaran barangan industri dari India dan Britain. Namun perkembangan pertanian padi telah menyebabkan berlakunya ketidakseimbangan dari segi wilayah dan tumpuan sentiasa diberi kepada lembah Irrawaddy khusunya Myanmar Hilir yang dibangun dengan pesat selepas tahun 1852. Sebelum tahun 1852 kerajaan Burma telah menyekat pengeksportan beras.  Namun semasa British mengusai Burma British telah menghapuskan sekatan keatas pengeksportan beras dan menghapuskan sekatan perdagangan. Semasa Myanmar di bawah pentadbiran British bandar Yangon mula mengalami kemajuan dan menjadi pintu kegiataan import dan eksport Myanmar.

2.2.2 PENGHIJRAHAN PENDATANG ASING

Di samping itu, Dasar kolonial british dalam bidang ekonomi telah menggalakan penghijrahan pendatang asing ke kawasan Myanmar atau Burma. Akibat daripada pertumbuhan ekonomi yang pesat dalam bidang pertanian,perdagangan,dan perlombongan telah menyebabkan pihak British membawa masuk buruh dari India sehingga dapat mengubah pola kependudukan Myanmar. Hal ini dapat dilihat pada tahun 1852 Myanmar Hilir dikatakan mula menerima penghijrahan dari Myanmar Hulu,Arakan dan kawasan sekitarnya sehingga menyebabkan bangsa Mon terus terbenam dalam budaya bangsa Burma akibat kemasukkan pendatang asing ke Burma dan pada masa yang sama kedatangan buruh India telah memberi sumbangan besar kepada kemakmuran Myanmar sehingga menyebabkan selepas tahun 1826 Arakan telah dibanjiri oleh penghijrah Benggala yang tidak disenangi oleh rakyat tempatan. Kemasukkan buruh dari India dikatakan telah berlaku sehingga tahun 1883 dan buruh dari India di Burma telah mececah 80 000 orang pada tahun tersebut.  Tidak dapat dinafikan kemajuan dalam ekonomi yang diperkenalkan oleh British ke atas Burma telah memajukkan sistem pengairan dalam pertanian,kemajuan Infrasrtuktur dan pemodenan pembangunan yang mendorong kepada berlakunya penghijrahan buruh-buruh India. Dalam Hal ini juga pihak British turut memberi perhatian dalam sektor pembalakan khususnya perusahaan kayu jati yang dapat membantu perkembangan ekonomi pihak British.

2.3 DASAR SOSIAL

2.3.1 SOSIAL

Selain daripada kemasukan orang India, Myanmar juga di datangi oleh orang-orang dari Eropah khususnya orang Britain, orang Cina dan Armenia. Kesan daripada kemasukan mereka ke Myanmar maka wujudnya ‘golongan kacukan’ hasil perkahwinan antara orang tempatan dengan orang asing seperti zerbadi (wanita tempatan dengan lelaki India-Muslim), maq (wanita Chittagong dengan lelaki Arakan) dan Serani (wanita tempatan dengan lelaki Eropah atau lelaki Eropah dengan wanita India. Sebahagian golongan kacukan ini menganggap diri mereka sebagai penduduk peribumi Myanmar kerana telah lama bermastautin di sana.
Dari segi pengelasan dan struktur susun lapis sosial di Myanmar pula, bangsa Eropah khususnya dari England, Scotland, dan Ireland serta orang Serani menduduki kedudukan teratas. Golongan kelas menengah pula dimonopoli oleh orang Burma dan India yang terdiri daripada tuan tanah, peniaga dan kapitalis serta golongan profesional seperti peguam, guru dan kakitangan kerajaan dalam kategoriBurma Civil Service Kelas 1 dan Kelas 2. Seterusnya adalah tuan tanah dan kapitalis peribumi yang berperanan sebagai penyumbang dana kepada ahli-ahli politik dan menguasai sektor ekonomi pertanian di samping mempunyai bank sendiri. Kedudukan yang paling terbawah adalah kebanyakannya rakyat Myanmar yang terdiri daripada petani dan buruh termasuk juga India.

2.3.2 PENDIDIKAN

Pembaharuan sistem pendidikan yang dilakukan oleh British ini kebanyakannya mendapat kritikan daripada nasionalis-nasionalis tempatan kerana hanya 2% dari keseluruhan penduduk tempatan yang mendapat pendidikan. Hal ini  demikian kerana, British hanya sekadar mengeluarkan graduan yang menjawat jawatan kerajaan dan firma-firma asing (amnya British) dan peluang memasuki universiti yang kebanyakannya dibolot pelajar bukan Burma khususnya yang berbangsa India.
Pada tahun, 1909 Kerajaan British telah menubuhkan lima buah sekolah muzik untuk pelatihan guru, dua survey sekolah dibawah Jabatan Records dan Latihan Pertanian, dasar sekolah Teknik yang ditubuhkan di Rangoon pada tahun 1895, sebuah sekolah vernakular di Tharrawaddy, sekolah tinggi di Rangoon, Kolej Rangoon, dan program pengajaran seni serta undang-undang sahaja. Sekolah untuk memberi latihan kepada para bidan di Rumah Sakit Dufferin, Rangoon turut ditubuhkan dan sebanyak enam belas buah sekolah menengah yang dikendalikan oleh pelbagai misi, dan Kolej Kecil Baptis Amerika di Rangoon, terutama untuk pendidikan Karen, di antaranya dilakukan oleh mubaligh dari Amerika yang telah bekerja selama lebih dari setengah abad di Burma.  Kegiatan mubaligh dan perkembangan sekolah Inggerish ini juga telah memberi kesan kepada perkembangan sekolah-sekolah Buddha yang di ajar oleh Rahib-Rahib yang sejak sekian lama menjadi ajaran masyarakat di Burma.
Semua sekolah yang diperkenalkan adalah dikelaskan mengikut umur iaitu sekolah rendah (6-10 tahun), sekolah menengah(10-14 tahun), sekolah menengah atas (14 hingga 16 tahun) dan Bahasa Inggeris ataupun Bahasa Burma dijadikan sebagai bahasa pengantar. Kemuncak kepada sistem pendidikan penjajah adalah kewujudan Universiti Rangoon yang mengikuti model Oxbridge dan mengandungi beberapa kolej seperti Kolej Universiti dan Kolej Judson. Semua lulusan universiti berpeluang dan layak untuk berkhidmat dalam jawatan awam seperti pendidikan dan kesihatan jika mereka lulus dalam peperiksaan khas. Pada masa yang sama, sekolah biara terus dipinggirkan apabila bilangan sekolah jenis ini semakin merosot setelah semakin ramai orang tempatan memilih pendidikan Inggeris yang dianggap lebih terjamin dari segi peluang pekerjaan. 

3.0 KESAN PERLAKSANAAN POLISI BRITISH DI BURMA

3.1      KESAN POLITIK

3.1.1   KEBANGKITAN SEMANGAT NASIONALISME

Dr.R.Suntharalingam telah memberi satu takrif yang sangat menarik berkenaan nasionalisme yang kini menjadi rujukan umum. Menurutnya, nasionalisme itu merupakan satu “fenomena sejagat yang mengiktiraf hak setiap bangsa di dunia untuk menubuhkan negaranya yang tersendiri, memindahkan kedaulatan rakyat kepada Negara bangsa itu”, tidak kiralah konsep Negara itu hanyalah sebuah masyarakat politik yang diimiginasikan. Bagi Negara-negara Asia yang dijajah oleh kuasa Barat umpamanya Myanmar, nasionalisme ini dikenal pasti sebagai “Usaha menamatkan penjajahan serta merombak nilai-nilai dan institusi politik secocok dengan konsep Negara bangsa yang bebas dan berdaulat.
Kebanyakan perbincangan tentang nasionalisme sebelum tahun 1942 lebih banyak merujuk Mynmar sebagai pusat dan jarang sekali diketahui tentang kesedaran nasionalisme di peringkat daerah seperti di Arakan, Moulmein ataupun di negeri-negeri Shan yang sengaja dilindungi oleh British daripada arus nasionalisme. Arakan walaupun berada dalam keadaan lesu dari segi ekonomi dan pembangunan fizikal turut menyumbang kepada arus perdana nasionalisme melalui tokoh-tokoh pro-British seperti U May Oung, Htoon Aung Gyaw dan Paw Tun ataupun individu anti-British dan radikal seperti U Oktama dan Thakin  Kha, seorang berbangsa India yang bertanggungjawab menubuhkan cawangan pertama parti Thakin di Arakan. Oleh sebab kegiatan mereka bertumpu di Yangon, maka tidak banyak maklumat tentang kegiatan mereka di Akyab, Mrohaung ataupun sandoway diketahui umum.
Dalam membincangkan nasionalisme Myanmar, terdapat beberapa kumpulan yang memberikan sumbangan penting. Kumpulan terpenting adalah kelas menengah yang muncul selepas tahun 1885, dan lebih awal lagi di Arakan, akibat dasar-dasar British dalam bidang pendidikan, pentadbiran dan ekonomi. Mereka ini umumnya berasal daripada keluarga individu yang pernah bekerjasama dengan pentadbiran penjajah termasuk guru, peguam dan juga tuan tanah. Daripada kumpulan ini kemudiannya muncul parti-parti politik seperti YMBA,GCBA, Myochit, Sinyetha dan Dobama Ahsiahyone. Satu lagi kumpulan penting ialah golongan petani. Mereka melihat kerajaan penjajah sebagai kerajaan yang menindas, justeru itu mereka berjuang menubuhkan sebuah kerajaan yang didukung rakyat peribumi yang lebih prihatin kepada kepentingan petani. Kumpulan ketiga adalah rahib dan bekas rahib seperti U Oktama yang sangat dikenali umum. Rahib juga berjuang melalui persatuan yang menentang British seperti Grand Council of Sangha Samegyi (GCSS). Kumpulan pelajar pula merupakan pecahan kumpulan pertama yang memandang sinis terhadap pensubahatan kelas menengah dengan kerajaan penjajah dan memperjuangkan kemerdekaan dengan cara yang tersendiri.
Pertubuhan pertama yang mempunyai ciri-ciri organisasi parti seperti di Barat ditubuhkan pada tahun 1881 oleh orang Karen yang beragama Kristian dengan bantuan paderi Amerika. Persatuan ini amat pro-British dan beridentiti Kristian menyebabkan persatuan ini terasing daripada majoriti rakyat tempatan apatah lagi pertubuhan ini hanya memperjuangkan kepentingan bangsa Karen. Perjuangan yang sempit ini berterusan sehingga tahun 1930 di kalangan persatuan Karen yang lain termasuk persatuan terbesar pimpinan San C Po yang terkenal kerana bersikap pro-British.

3.1.2 KESAN PELAKSANAAN AKTA KAMPUNG 1887

Seluruh penduduk kampung di Sagaing yang telah memberi bantuan kepada pihak musuh telah dipindahkan dan sebuah kampung lain yang telah berbuat demikian telah didenda. Berikutan  tindakan yang dijalankan tersebut, akhirnya telah berjaya memaksa seorang pemimpin gerakan anti-British menyerah diri bersama dengan 42 orang pengikutnya pada bulan Mei 1890.  Pengenalan Akta kampung ini juga telah berjaya mengamankan keadaan di daerah-daerah yang bergolak dan keadaan yang tidak terkawal berjaya dibendung oleh pihak British. Selain itu,  Pihak British telah berjaya memansuhkan kuasa-kuasa ketua kampung yang sebelum ini memiliki kuasa dan pengaruh yang kuat terhadap penduduk tempatan. Namun selepas Akta Kampung 1887 diperkenalkan oleh British myothugy-myothugy dan taikthugy-taikthugy telah dimansuhkan dan beransur-ansur unit sosial dan politik bumiputera yang terbesar telah termusnah dan corak pentadbiran yang tetap secara langsung telah dikuatkuasakan dengan daerah kampung-kampung telah diletakkan di bawah kuasa pegawai pentadbiran awam iaitu myo-ok atau pegawai pentadbiran.

3.1.3 PENGHAPUSAN SISTEM PENTADBIRAN TRADISIONAL

Untuk kepentingan British serta meneruskan dasar yang pernah dibuat oleh raja-raja, Myanmar telah dipecahkan dari segi pentadbiran kepada pusat yang meliputi Lembangan Irrawaddy, Tenasserim serta bahagian Pama di Arakan dan Myanmar pinggir yang meliputi negeri-negeri Shan, Bukit Kachin, Bukit Chin serta kawasan berbukit di Arakan. Bagi mewujudkan sebuah Negara baru, Britain dipengaruhi oleh konsep-konsep kenegaraan di Eropah seperti konsep kuasa Kerajaan yang perlu dihormati atau ditakuti oleh setiap rakyat ataupun penentuan sempadan Myanmar dengan jiran-jirannya yang dilakukan tanpa mengambil kira taburan geografi pelbagai kelompok etnik yang mendiami kawasan perbatasan yang melibatkan bangsa-bangsa minoriti seperti Rohingy, Chin dan Shan-China. Antara kesannya yang dapat dilihat pada masa kini ialah bangsa Chin telah dipecahkan kepada yang bermastautin di Utara Assam.
Penguasaan Tenasserim dan Arakan selepas tahun 1826 merupakan satu peluang baik bagi Britain mencari satu bentuk pentadbiran untuk sebuah negara yang dijajah seperti Myanmar. Di Arakan, sejak awal lagi terdapat dua bentuk pentadbiran yakni secara langsung yang dikendalikan oleh para pegawai British dan pensubahat tempatan, sementara di kawasan bukit pula kedudukan ketua-ketua tradisional dikekalkan. Sementara itu,Tennaserim yang ditadbir oleh Maingy sebagai ketua Pesuruhjaya dipecahkan kepada tiga daerah yang setiap satu diketuai seorang timbalan pesuruhjaya kecuali mereka yang bermasalah dari segi politik, Myothugyi dan thugyi diserap ke dalam perkhidmatan penjajah namun mereka tidak diberi sebarang tanggungjawab sosial seperti sebelumnya. Dengan kata lain, kebajikan rakyat kini semakin terpinggir lantaran menjadi mangsa kelicinan pentadbiran. Pegu yang diambil alih selepas tahun 1852 dipecahkan kepada lima daerah dengan bentuk pentadbiranya sama seperti yang terdapat di Tenneserim.

3.1.4 PENGHAPUSAN INSTITUSI BERAJA DAN KEJATUHAN SISTEM PEMERINTAHAN DINASTI KONBAUNG.

Raja-raja Konbaung merupakan pemerintahan terakhir di Myanmar sebelum dikuasai oleh British pada tahun 1886, dinasti ini diasaskan oleh Alaungpaya pada tahun 1753, sebelum kejatuhan dinasti ini mereka dianggap sebagai penaung dan pengembang ajaran Buddha, penakluk negeri, tunggak kekuatan dan mengekalkan adat resam tempatan. Selain itu, Raja-raja Konbaung juga dipercayai mempunyai daulat yang tinggi. Pada abad ke-19, kuasa pemerintahan dinasti Konbaung ini sudah mula menunjukkan kesukaran untuk dikekalkan kerana British sudah mula bertapak kukuh di India dan sentiasa menanti peluang serta ruang untuk melebarkan sayapnya ke atas Myanmar. Tindakan Raja Bodawpaya untuk menguasai Arakan telah disalah anggap oleh British sebagai usaha memperkukuh kuasa dan mengancam British. Akibat daripada peristiwa ini telah meletus perang di antara British dan Myanmar pada tahun 1824 yang menjadi titik tolak kepada kejatuhan Dinasti Konbaung.
Raja Myanmar terakhir ialah Raja Thibaw Min yang telah gagal menghadapi serangan British dan menyerahkan Myanmar kepada pihak British. Tindakan tersebut telah mengakhiri pemerintahan dinasti Konbaung pada tahun 1886. Penyerahan Myanmar pada tahun 1886 ini menandakan satu tahap penting dalam pemerintahan beraja di Myanmar, Keadaan ini menunjukkan sistem pemerintahan beraja yang amat bergantung pada kebijaksanaan dan kebolehan raja telah berakhir. Kelemahan pemerintahan dan keperibadian raja-raja Myanmar serta tidak peka kepada perkembangan semasa telah melemahkan kedudukan mereka dan juga kerajaan.
Keadaan ini berbeza pada zaman Mindon Minh yang mempunyai sikap yang berlainan berbanding dengan raja-raja yang lain. Baginda mengamalkan sikap berdiplomasi kerana tidak percaya peperangan sebagai jalan untuk menyelasaikan perbalahan politik. Pada zaman pemerintahan Bodawpaya pula berlaku kemerosotan dalam bidang ketenteraan dan ekonomi kerana baginda menjalankan dasar perang ke atas Thailand yang mempunyai kekuatan tentera yang seimbang. Perbendaharaan Negara telah dihabiskan untuk membina pagoda yang terbesar di dunia tetapi gagal disiapkan selepas dua belas tahun pembinaannya. Peristiwa-peristiwa ini menunjukkan zaman Dinasti Konbaung amat lemah dan tidak mampu menahan gelombang perubahan yang dibawa oleh pihak Barat pada abad ke-19.




3.2  KESAN EKONOMI

3.2.1 PENGUASAAN EKONOMI OLEH KUASA ASING DAN GOLONGAN IMIGRAN

Sejajar dengan dasar ekonomi bebas, ekonomi penjajah dikuasai oleh kepentingan asing seperti Syarikat-syarikat besar British dan juga orang India. Contohnya dalam sektor industri minyak, tiga syarikat eropah iaitu Burmah Oil, British Burma Petroleum dan Burma Shell memonopoli hampir 98 peratus pengeluaran minyak yang berpusat di Yenangyang dan Chauk, sementara pengeluar-pengeluar burman yang kecil hampir tidak kelihatan lagi. Burma Corporation pula menguasai bidang perlombongan terutamanya di Bawdwin yang terletak berhampiran Lashio yang merupakan antara pengeluar terbesar Plumbum dan perak di dunia . Sektor perbankan juga turut dimonopoli oleh kepentingan British, India dan juga China sebarang laut. Dalam bidang pengangkutan, sungai Irrawaddy dimonopoli oleh syarikat Irrawaddy Flotilla, sementara di Arakan, syarikat Arakan Flotilla yang lebih menyerlah. Syarikat-syarikat British juga menguasai kegiatan import dan eksport yang menggunakan kapal-kapal British ataupun India.
Selain itu ekonomi Burma juga banyak dikuasai oleh golonga imigran iaitu orang India yang mana kedai-kedai kepunyaan mereka seperti kedai runcit, kedai kain, kedai ubat dan kedai makan berselerak di seluruh Myanmar, dibandar mahupun di luar Bandar. Pada tahun 1931, orang India menyumbang hampir 17.3 peratus bilangan peniaga dan peruncit, sementara gedung-gedung yang terdapat di Bandar-bandar utama seperti di Yangon, Mandalay, Maymyo, Moulmein, Bassein, Pegu dan Akyyab hampir kesemuanya dimiliki oleh pemodal India. Mereka juga menguasai sektor perhotelan, panggung wayang dan kedai emas serta memiliki tanah dan sebagai tuan punya bangunan perniagaan. Di Yangon, hampir 50 peratus keluasan tanahnya dikuasai orang India. Keadaan yang serupa wujud di Bandar- Bandar yang lebih kecil, sementara di peringkat desa pula terdapat peniaga-peniaga India-Muslim yang dikenali sebagai Culia atau kaka.


3.2.2 PENINGKATAN PENGELUARAN HASIL TANAMAN PADI.

Penggunaan peralatan yang lebih moden dalam pertanian hasil daripada dasar-dasar yang diperkenalkan oleh British telah membawa kepada peningkatan pengeluaran hasil tanaman padi yang mana tanaman ini telah menguasai lebih 70 peratus tanah pertanian dan menjadi hasil utama yang menyumbang kepada kemakmuran ekonomi penjajah. Antara kawasan penting yang menghasilakn padi ialah Myanmar Hulu (sehingga tahun 1941 mempunyai keluasan tanah sebanyak 459,000 ekar tanah padi), zon kering (dua juta ekar), prome dan Toungoo di Lembah Sittang (800,000) Arakan (931,000), Tenasserim (1447,000) dan Delta Irrawaddy (lapan juta ekar) yang meliputi Henzada, Tharawaddy, Insein, Yangon, Maubin, Pyapon, Myaungmya dan Bassein.
Pertumbuhan industri padi di delta Irrawady sejak tahun 1852 memang mengagumkan, pada tahun 1885, terdapat 700,000 ekar tanah sawah, keluasan ini meningkat kepada enam juta ekar pada tahun 1906 dan seterusnya kepada lapan juta ekar pada tahun 1930-1931. Jumlah pengeluaran padi yang dieksport dalam tempoh yang sama pula meningkat dari Rs120 untuk seratus bakul kepada Rs195 pada tahun 1920-an. Jumlah kilang padi juga bertambah dengan pesatnya dari 124 buah pada tahun 1908 kepada 486 buah pada tahun 1930.

3.3  KESAN SOSIAL

3.3.1 PEMINGGIRAN BIARA ATAUPUN PENDIDIKAN BERBENTUK KEAGAMAAN

Selain itu, kesan daripada dasar pendidikan British di Burma, sekolah biara telah dipinggirkan kerana tidak terdapat satu usaha yang serius dilakukan oleh pihak British untuk menyerapkan sekolah tersebut dalam pendidikan penjajah. Bilangan sekolah biara juga telah merosot apabila penduduk tempatan memilih sekolah Inggeris yang dianggap lebih menjamin masa depan mereka dari segi peluang pekerjaan. Malahan ibubapa juga tidak teragak-agak untuk menghantar anak mereka ke sekolah mubaligh walaupun mereka sedar anak-anak mereka akan terdedah kepada agama Kristian.  Namun mereka sedar bahawa jawatan yang tinggi dan bergaji besar hanya akan diberikan kepada orang Burma yang mahir berbahasa Inggeris dan ilmu akaun. Lulusan sistem pendidikan biara pula hanya sesuai diterap ke sekolah aliran campuran atau sekolah yang menggunakan bahasa Burma sebagai bahasa pengantar tetapi yang terbaik antara mereka masih boleh mendapatkan bantuan kewangan kerajaan.
Perkembangan pendidikan di wilayah pinggir pula amat berbeza sekali, Di sini terdapat penglibatan mubaligh yang amat ketara dalam sistem pendidikan seperti dalam kalangan bangsa Chin, Kachin dan Karen, sementara di negeri-negeri Shan, pendidikan diurus oleh kerajaan negeri. Pada Umumnya, pendidikan di kalangan bangsa Shan masih berada pada tahap yang rendah, di kalangan bangsa ini mereka yang mendapat pendidikan Barat juga menganuti agama Kristian di samping menjadi penyokong setia pentadbiran penjajag yang paternalistic. Individu-individu seperti inilah yang amat kecewa apabila Britian akan kembali semula selepas tahun 1920.

3.3.2 PERKEMBANGAN SISTEM PENDIDIKAN
Kesan daripada pendidikan British ini, maka berkembanglah sistem pendidikan di Burma dan melahirkan golongan yang cerdik pandai serta melahirkan golongan politik seperti Paw Tun dan Aung Htoon Gyaw walaupun mereka pro-British.  Kemuncak sistem Kemajuan pendidikan di Burma telah adalah kewujudan Universiti Rangoon yang mengikut model Oxbridge (Oxford Cambridge). Bilangan pelajar juga telah bertambah apabila seramai 2400 orang pelajar yang melanjutkan pelajaran di Universiti berkenaan pada tahun 1940. Malahan  pelajar-pelajar tersebut mendapat tenaga pengajar yang berwibawa seperti D.G.E. Hall (sejarah), John F.Cady (sejarah), J.R. Andrus (ekonomi), dan Gordon Luce (arkeologi).  Semua lulusan universiti ini akan berpeluang untuk diserap dalam perkhidmatan awam seperti pendidikan dan kesihatan. Universiti Rangoon juga dikatakan turut melahirkan para pemimpin politik tempatan dan akhirnya menjadi pemimpin negara seperti Aung San.

4.0 ANALISIS
Soalan ini membincangkan tentang polisi pentadbiran British di Burma. Berdasarkan kepada petikan soalan ini jelaslah menunjukkan sememangnya telah berlaku perubahan yang agak drastik jika dilihat dari sudut politik, ekonomi dan sosialnya. Hal ini berikut pentadbiran di Burma yang dipecahkan kepada dua bahagian iaitu Burma Hilir dan Burma Hulu. Jika dilihat dari sudut pentadbiran politiknya, bahagian Burma Hilir lebih maju berbanding bahagian Burma Hulu kerana majoriti di bahagian Burma Hilir adalah penduduk Burma manakala bahagian Burma Hulu yang didiami oleh golongan minoriti iaitu etnik Chin, Kachin, Shan, Mon, Kayin dan Kayah. Kerajaan British lebih memajukan Burma Hilir jika di bandingkan bahagian Burma Hulu akan tetapi Burma Hulu tetap masih dalam kawalan British. Malah British juga membenarkan masyarakat Burma Hulu mentadbir kerajaan mereka sendiri disebabkan jarak Burma Hulu sangat jauh dengan Burma Hilir dan menyukarkan Kerajaan British untuk mentadbir secara keseluruhan Burma Hulu. Disamping itu juga, Kerajaan British menggunakan masyarakat Burma Hulu untuk menjadi pegawai dan polis-polis dalam pentadbiran Burma Hulu. Dari segi ekonominya pula, kedua-dua bahagian ini juga turut mengalami perbezaan dimana bahagian Burma Hilir lebih berkembang maju jika dibandingkan dengan ekonomi di bahagian Burma Hulu. Pengasingannya daripada India membolehkan Burma berdiri sebagai sebuah entiti politik yang tersendiri dan yang paling penting ia telah membuka peluang kepada ramai rakyat Burma yang terpelajar untuk terlibat dalam pemerintahan di Burma sendiri. Dasar British yang lebih terbuka selepas pengasingan daripada India dalam bidang sosial dan politik telah memberi peluang kepada ramai rakyat Burma menerima pendidikan dan seterusnya terlibat dalam pemerintahan yang mana ia secara tidak langsung membawa kepada peningkatan dalam semangat nasionalisme selepas itu. Walau bagaimanapun, dalam aspek ekonomi pula rakyat Burma telah dihimpit dengan dengan kesengsaraan apabila mereka ini terpaksa berhutang dengan golongan Chettier sehingga menyebabkan kehilangan tanah selain daripada terpaksa juga bersaing dengan tenaga buruh dari India dalan aktiviti ekonomi yang dijalankan oleh British sehingga mewujudkan masyarakat majmuk di India dengan kemasukkan buruh-buruh asing ini.


5.0 KESIMPULAN
Jelaslah bahawa polisi British membawa kepada perubahan yang besar terhadap masyarakat Burma dari segi politik, ekonomi dan sosial. Dalam aspek politik telah memperlihatkan dasar British itu telah menyebabkan institusi monarki Burma telah pun dihapuskan selamanya sehingga sekarang. Apa yang kita lihat sistem pemerintahan di Myanmar pada masa kini ialah berdasarkan pihak junta yang memerintah iaitu ketenteraan. Oleh itu, kesan politik ini merupakan kesan paling penting dalam sejarah negara Myanmar yang dulunya mempunyai institusi beraja yang agung bertukar kepada hanya kuasa presiden yang mengetuai negara. Selain itu, dasar ekonomi dan sosial British juga memberikan impak yang besar dalam merubah kehidupan masyarakat Burma. Walaupun terdapat impak negatifnya, namun ia juga menjamin kemajuan dari aspek pendapatan penduduk tempatan serta pembinaan institusi pendidikan seperti Universiti Rangoon pada tahun 1920 dan seterusnya melahirkan golongan nasionalisme seperti Aung san bagi membela nasib rakyat demi mencapai kemerdekaan mereka.

Pengalaman jual topap

Hai assalamualaikum harini nak share pasal pengalaman jual topap hehe. Jual topap ni untung dia tak banyak berapa sen sahaja tapi berterusan. Maksudnya korang akan sentiasa dapat duit selagi ada orang beli topap dengan korang.

Saya jual topap masa kat form 6 dulu banyak giler untung haha. Dalam seminggu saya dapat jana rm40 ke 50 keuntungan bersih saya. Biasanya saya akan masukkan rm500 topap kedalam handphone saya dan saya akan jual. Dalam masa seminggu saya akan dapat balik rm550 haa nampak tak untungnya rm50 tu. untung tu saya kumpul dan buat modal untuk seterusnya.

sesiapa yang masih belajar kat kolej ke kat u ke jual lah topap. Serius korang akan untung berganda ganda. Oh yee dan sesiapa yg asyik rasa kesunyian je boleh lah jual topap nanti fon korang sentiasa ada orang contact sebab nak beli topap hahahahaha.

So kesimpulannya jual topap ni sangat bagus untuk pelajar, suri rumah atau sesiapa sahaja lah. Korang takkan rugi kalau jual topap ni. Percaya lah, sebab saya dah ada pengalaman. Oh ya lagi satu korang dapat jimat masa sebab korang tayah nak keluar pergi kedai semata mata nak beli topap. Korang boleh topapkan diri sendiri hehe.

Okay lah bye byee. Assalamualaikum 👋😎

Pengalaman belajar di tingkatan 6

   assalamualaikum semua harini saya nak share tentang pengalaman saya masuk form 6 ni haa. Mungkin masih ramai kan yang tak faham tentang macam mana suasana pembelajaran di Tingkatan 6 ni dan kebanyakan daripada masyarakat kita ni masih memandang rendah tentang Tingkatan 6 ni, kononnya masuk tingkatan 6 tak best la, rugi duit rugi masa la, yang paling lawak ada orang tu cakap tingkatan 6 ni susah padahal dia tak masuk tingkatan 6 pun haha.

  Start tahun 2014 rasanya dah start sistem modular. Sistem modular ni kira senang sebab tingkatan 6 ni dibahagikan kepada 3 penggal setiap penggal ada exam so takdelah berat sangat otak kita nak belajar. Tingkatan 6 ni ada dua aliran satu aliran sains dan aliran kemanusiaan. aliran sains ni macam biasalah ada fizik, bio, kimia, mathematics dan lain lain. Macam saya, saya ambil kemanusiaan, subjek yang saya ambil ialah ekonomi, pengajian perniagaan, sejarah, pengajian am. semua senang senang je form 6 ni tak susah pun.

  Apa kelebihan masuk tingkatan 6 ni? haa banyak sebenarnya. Pertama, daripada segi kos pembelajaran kita. Yuran yang perlu kita bayar tak lebih rm500 pun, tak macam kalau korang masuk diploma, kompem ribu ribu yuran dia huhu pastu berhutang dengan PTPTN. kalau nak jimat masuk lah tingkatan 6.

  Kelebihan seterusnya ialah korang ada subjek MUET kat sekolah. MUET ni dimasukkan dalam jadual pembelajaran kita so senang lah nanti masa exam korang dah tak terpinga-pinga sebab cikgu dan pihak sekolah dah settlekan semuanya untuk kita tinggal datang ambik exam je. Kalau korang masuk diploma atau asasi korang kena belajar sendiri MUET tu kat luar, lepastu bila time exam terpinga-pinga tak tahu nak buat apa macam member saya sorang tu.

  Lepastu daripada segi kualiti STPM tu sendiri. Kalau result STPM korang gempak korang boleh pilih korang nak terbang ke negara mana untuk sambung belajar sebab STPM diikitiraf oleh semua universiti di seluruh dunia. Kalaupun result korang so so pun korang still boleh sambung belajar kat universiti tempatan sebab dalam penapisan pilihan pelajar ke universiti, pelajar STPM diberi keutamaan so senanglah korang nak masuk u nak sambung degree nanti. Ada senior saya tahun lepas pointer cuma 2.33 dapat sambung belajar dekat u. Senang cakap budak STPM ni duduk paling atas dalam senarai penapisan pelajar ke universiti.

  Haa yang ini yang paling best. Tempoh pengajian tingkatan 6 ni cuma setahun setengah je, sangat sangat menjimatkan masa berbanding korang ambik diploma yang 3 tahun tu. Masuk tingkatan 6 ni kira macam laluan pintas nak masuk U, korang akan rasa sekejap je dekat tingkatan 6 ni.

  Okaylah semua, setakat tu je la dulu yang saya nak share pasal tingkatan 6 ni secara ringkasnya. Saya bercerita berdasarkan pengalaman sendiri so kalau ada apa apa pertanyaan tentang tingkatan 6 ni bolehlah tanya di komen yee :) nanti saya share share lagi hehe. bye byee